خیلی جامعه‌ی خسته‌کننده‌ای ساخته میشه وقتی آدما صرفا شروع می‌کنن به تقلید سبک زندگی همدیگه و فراموش می‌کنن که واقعا کی هستن

عادی می‌شه چون عادت می‌کنیم یا عادت می‌کنیم چون عادی می‌شه؟

انقدر گیج و سردرگمم که واقعا نمی‌دونم وسط زندگیم دارم چکار می‌کنم

"بنظرِ من بی‌تجربگی یک موهبت است که ما قدرش را نمی‌دانیم،شما تا زمانی که صاحب بی‌تجربگی هستید،نه کسی از شما توقع دارد و نه شمارا برای اشتباهاتتان بازخواست می‌کند؛اما وای از روزی که شما بی‌تجربگی را ازدست بدهید"

نمی‌دونم

ولی خب آیا باید بدونم؟

فکر نمی‌کنم

نمی‌دونم دارم چکار می‌کنم با زندگیم

مدت‌هاست که نمی‌دونم

و انگار حتی تلاشی هم نمی‌کنم که بدونم