هیچوقت واقعا تلاشی نشده یا آموزش‌ها جوری صورت نگرفته که بچه‌ها متوجه بشن چه استعدادی دارن

و حتی اگه متوجه شده باشن اهمیتی بهش داده نمی‌شه

و یه چیز دیگه‌ای هم که توی این فیلم برام جالب بود،قدرت امید و حمایت شدن توی یه فرده. اون دختره هیچوقت هیچ حمایت و تشویقی از طرف هیچکس ندیده بود و با اینکه توانایی یادگیری خیلی بالایی داشت و تقریبا کل کتاب‌هارو حفظ بود قبل از اینکه حتی تدریس شده باشه(با کلی اطلاعات اضافی‌تر)،هیچ امید و انگیزه‌ای نداشت و تلاشی هم نمی‌کرد برای اینکه هوشش دیده بشه و یا پیشرفتی بکنه،اما وقتی سرجیو اومد و تشویقش کرد تلاش کرد خودش رو بندازه جلو و در آخر بالاترین نمره‌رو توی کشور آورد؟

دختره انقدر باهوش بود که خودش با وسیله‌های دورریختنی تلسکوپ درست کرده بود:(

(گفتم که این بچه‌ها توی یه شهر محروم و خیلی دور افتاده‌ای بودن که هیچ امکاناتی نداشت؟)

و خب راستش

"اگر شما یک ماهی را بر اساس توانایی‌هایش در بالا رفتن از یک درخت بسنجید،آن ماهی تمام عمرش را بر این باور خواهد گذارند که یک بی‌دست و پای احمق است."

قرار نیست همیشه توی همه‌چی خوب عمل کنیم که با استعداد و نابغه خطاب بشیم،بعضی چیزا برای ما ساخته نشدن و اگه توی انجام دادنشون خوب نباشیم،حق داریم و مشکل از این نیست که کم‌کاری کردیم یا به اندازه‌ی کافی خوب نیستیم.تلاش کردن و شروع‌های دوباره توی یه کاری هیچوقت بد نیست و بنظرم حتی بهترین کاریه که یه انسان می‌تونه برای خودش و کسی که بهش تبدیل می‌شه انجام بده (به هرحال بازنده اونیه که از ترس باختن هیچوقت کاری که می‌خواد رو انجام نمی‌ده) اما بعضی وقتا باید یه چیزی رو ازدست بدی تا اون چیزی که واقعا برای توئه اتفاق بیوفته،رها کردن وقتی می‌دونی کاری برای تو نیست باخت محسوب نمی‌شه. همیشه یه شروع دوباره‌ای وجود داره و همیشه یه راه دیگه‌ای وجود داره که تورو برسونه به همون مسیری که می‌خوای،پس شاید بهتر باشه به جای بالا رفتن از درخت صرفا برگردیم و روی شنا کردنمون تمرکز کنیم،کاری که واقعا براش ساخته شدیم.