دلم میخواهد از امام حسن (ع) بگویم، ولی ... انگار نمیشود گفت نمیشود نوشت آنقدر طولانیست وصف کرامت حضرت که کلمات، کم می آورند. گمانم تک به تک ۳۲ حرف هم گدای لطف کریم اهل بیت اند... اصلا رمضان هم به شوق او رمضان کریم شد... هر چه بخواهیم بگوئیم زبان قاصر میشود و هر چه بخواهیم بنویسیم قلم عاجز .. مگر نه اینکه تمام وجودمان را او، وصل به این سفره ی لاینتناهی کرد سفره ی امیر المومنین علیه السلام و اولادش... آنقدر کریم است و بخشنده، که گمان کنم برات کربلای برادر نیز از دست او میرسد... آقای کریم آقای بخشنده ببخش ما را ببخش این بنده ی گنهکار کار را ببخش، بخر و ببر ... ما مهر تو از ازل به دل ها داریم... ولادتت مبارکمان💚💚💚 ۱۵ رمضان ۱۴۴۵

ای جآنم حسن💚

یکی از دوستای خیلی خوبم اهل سنته.. وقتی تو زندگیم برای اولین بار از نزدیک با اهل سنت آشنا شدم، تو ذهن و دلم فقط یک سوال بود که میچرخید، اونم اینکه چطور میشه بدون محبت امیرالمومنین (ع) و اولادش زندگی کرد؟! خودمونیم؛ ما هروقت کم آوردیم هر وقت زده شدیم هر وقت دیگه نفس کشیدن سخت بود برامون حتی هر موقع زمین خوردیم اسمی از این خاندان آوردیم تا جون دوباره گرفتیم... به قولی ما رو مادر با ذکر یا حسین (ع) و اشک برای شش ماهه ی حضرت شیر داده نمک سفره هامون از امام حسن (ع) بوده صحیفه ی دلمون و امام سجاد (ع) ورق زده نور علم و امام باقر(ع) فرستاده برامون احکام و فقه امام جعفر(ع) زندگیمون و متوازن کرده باب الحوائج مون امام موسی کاظمِ (ع). ضامن مون پیش خدا، همونی که حتی شب اول قبر هم تنهامون نمیزاره، پدری کرده برامون، امام رضاست و جوادشه که بخشیده جوونیمون رو ... امام هادی (ع) تو تاریکی و ظلمات چراغ آورده برامون، همون طور که برای سعید چراغ برد تا توی تاریکی زمین نخوره، حتی اگه اومده باشه برای دزدی از خونه ی امام... امام حسن عسکری (ع) صبر و یادمون داد و آخرش دوردونه ی این خاندانه که امید و تو دل هامون سبز کرده ... ما رو از ازل سر سفره ی امام علی و حضرت زهرا نشوندن... حتی اگه هزاران مرتبه بدی کنیم باز میگن بدی کردی ولی بد نیستی باز میخرن و میبرن ... حالا لحظه ایی فکرش هم وحشتناکه، شیعه ی امیر المومنین علیه السلام نبودن... هرچند که حق شیعه بودن و بلد نیستیم ادا کنیم:) ان شاءالله که بدی ما رو ببخشن به خوبی های بینهایتشون... ۸ فروردین ۴۰۳ ۱۶ رمضان

💛💚

این روزا اینجا شده همون نقطه ی امنی که باید توش وقت گذروند چون که، حرف دل بسیار باشد ...

بغلم کن که حالم بده

نهنگی دید مرگش را ولی دل را به ساحل زد من از پایان خود آگاهم اما، دوستت دارم

از خوبیای دوست زیاد داشتن میشه به این اشاره کرد که انقدر دمشون گرمه، جاهای خفن و پر نوری که میرن به یادتن...

انقدر مداحی گوش نداده بودم که حس میکنم بعد عمری تازه داره خون تو تنم جریان پیدا میکنه...