نابلُس کجاست؟ واگعیش، میشه یکی از شهر های کرانه ی باختری در فلسطین، و نسخه ی ایرانیزش میشه، کافه نابلس که به تازگی پا به اصفهان قشنگ گذاشته، هنوز نو پاست و رونق نگرفته، اما با اینکه جدیده و عجیبه، بد داره دل میبره؛) کافه ی خانواده ی شفیعی، به جز مریم:) امروز به دعوت مریم اونجا بودیم و حتی هنوز کامل آماده نشده و من مثل آدم هایی که انگار صاحب کافه اند و رویاش واقعی شده، پرو پرو راه میرفتم و برای هر گوشه از این رویا ایده میدادم... _ وایییی اونجا گل پیچک بزارید یک تابلو نوشته لطفا کتاب، کتاب های بینهایت حتما باشه قاشق کوچولو کنار آفوگاتو آیینه تون کووو بزارید توش عکس بگیریم بالای اون حتما نابلس و بنویسیدااا زیتووووون بزارید یک گلدون کوچولو درخت زیتون و.....🥺🫒 در آخر هم اینطور بودم که، وای ببخشید که من دارم ایده میدم، وا به من چه آخه، ولی لطفا نزنید تو ذوقم... #نابلُس

فطرت بچه ها خیلی پاکه، و من عاشق این موجوداتم؛) اندر احوالات حضور در مدرسه..

عاقبت بخیری اگه عکس بود:

من کلی حرف براتون داشتم خانم... اما الان..

حس و حال طی الارض دارم، یعنی چی که الان تو خوابگاه رو تخت خوابیدم... لطفا من و به حرم برگردونید ❤️‍🩹

یک عالمه حرف تو دلمه میشه گفت از سه شنبه تاحالا دلم پره و حتی اینجا هم نمیشد و نمیتونستم که بنویسم... سه شنبه خیلی تلخ بود، میدونین که خواهر ندارم، اما این وسط یک آدم هایی هستن که عمیق خواهرن، خواهر میشن، گوشه ی قلبن، نور چشمن، نبض اند، سه شنبه خواهرم جلوی چشمم پر پر میزد، سه شنبه اون مرد غریبه ایی که مهربون ترین عمو مسیح زندگی مون بود پر کشید، سه شنبه قوی ترین دختر دنیا رو دیدم، سه شنبه از پلک های بسته ی یک نفر تا حد مرگ ترسیدم، سه شنبه حرص آدم های بی مصرف پر مدعا رو به جونم ریختم، سه شنبه اشک چشمم خشک شد، سه شنبه مضطر بودم، سه شنبه بی اعصاب بودم، سه شنبه.... آه، دلم نمیخواد هیچوقت سه شنبه ی ۲۲ مهر۱۴۰۴ دوباره تکرار بشه، و الحمدالله که دیگه قرار نیست مثل این سه شنبه ها بیاد... لطفا، برای خواهرم و برای عمو مسیح مهربونمون، دعا کنید.