🔻دستور رهبر شهید انقلاب خطاب به تیم برجام که هیچگاه اجرا نشد: مردم را مطلع کنید؛ ما چیز مخفی نداریم 🔹پس از توافق لوزان و انتشار تفسیر طرف آمریکایی از از تفاهم، رهبر شهید انقلاب طی دستوری خطاب به تیم مذاکره‌کننده برجام فرمودند: «من به خود مسئولین هم این را گفته‌ام همین چند روز؛ مسئولین باید بیایند مردم را و بخصوص نخبگان را از جزئیّات و واقعیّات [مذاکرات] مطّلع کنند؛ ما چیز محرمانه نداریم، چیز مخفی نداریم. این مصداق همدلی با مردم است. اما تیم مذاکره‌کننده و مقامات دولت با چنین توجیهاتی از این کار سر باز زدند: 🔹عراقچی: روایت ما از مذاکرات یک روایت واقعی است که در صحبت‌های مفصل دکتر ظریف بیان شد. ما فعلاً بنای ارائه مکتوب آنرا نداریم. (۲۰ فروردین ۹۴) 🔹ظریف: رهبری گفتند همانطور که آمریکایی‌ها فکت شیت منتشر کردند، شما هم دیدگاه‌هایتان را بگویید! (۲۵ فروردین ۹۴) 🔹ظریف: توافقی نشده که فکت شیت آن را منتشر کنیم. (۲۹ فروردین ۹۴) 🔹صالحی: حتما دلیل موجهی داشته که مسئولان کشور فکر کردند انتشار فکت شیت ایرانی ضرورتی ندارد. (۵ اردیبهشت ۹۴) 🔹روحانی: فکت شیت ایران قبلا منتشر شده حتی قبل از آمریکایی‌ها! (۱۰ اردیبهشت ۹۴) 🔸به نظر می‌رسد مشکل بی‌اطلاعی مردم از روند مذاکرات، مسأله تازه‌ای نیست و پیش از این نیز حتی با وجود دستور صریح رهبر انقلاب، این موضوع عملی نشده است. 🇮🇷🇵🇸🇮🇷@fteb_kanoon

🔻سناریوی تکراری «سپر ساختن از رهبری» برای توجیه خسارت محض/ کپی‌برداری عارف و پزشکیان از دولتمردان روحانی 🔹هنوز ساعاتی از اعلام تفاهم میان ایران و آمریکا نگذشته، پروژه آشنای «سپر کردن رهبری» برای توجیه توافق و فرار از پاسخگویی توسط سران دولت رقم خورد. در اقدامی هماهنگ، محمدرضا عارف و مسعود پزشکیان، تلاش کردند تا با تشکرهای زودهنگام، این تفاهم را مرهون هدایت‌های رهبر انقلاب معرفی کرده و آن را یک «پیروزی» بزرگ جلوه دهند. 🔹عارف بیان کرد: «پیروزی ایران مرهون رهبری هوشمندانه و دقیق آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای است». مسعود پزشکیان نیز تصریح کرد: «هدایت‌های رهبر عالیقدر بیشترین نقش را در گنجاندن بندهای صیانت از منافع ملی ایران داشته که قدردان ایشان هستیم.» 🔹اما این سناریو، یک کپی‌برداری دقیق و نعل‌به‌نعل از اقدامی است که دقیقا ۱۱ سال پیش توسط دولت حسن روحانی و پس از امضای پروژه خسارت‌بار برجام، به اجرا درآمد. در آن مقطع نیز، دولتمردان وقت برای عبور از انتقادات و جلوگیری از بررسی دقیق متن توافق، بلافاصله آن را به رهبری منتسب کرده و خود را تنها مجری اوامر ایشان معرفی کردند. 🔹مروری بر آرشیو اخبار آن روزها، این همسانی شگفت‌انگیز را به خوبی نشان می‌دهد: ۱. حسن روحانی در نامه به رهبر انقلاب (مهر ۱۳۹۴): «ملت دلاور و سرفراز ایران با رهبری هوشمندانه حضرتعالی از یکی از خطیرترین گردنه‌های صعب‌العبور، با افتخار و سربلندی... عبور کرد. مهر تأیید جنابعالی بر ثمرۀ تلاش دولت... آغازگر فصلی نوین در حرکت رو به تعالی جمهوری اسلامی ایران است.» 🔹۲. محمدجواد ظریف (تیر ۱۳۹۴): «موفقیت تیم مذاکره کننده هسته‌ای در برابر قدرت‌های جهانی برای احقاق حقوق مردم ایران مرهون رهنمودها - هدایت‌ها - و پشتیبانی مقام معظم رهبری و ریاست جمهوری بوده است.» 🔹۳. اسحاق جهانگیری (تیر ۱۳۹۴): «حتماً در به دست آوردن این توافق، هدایت و نقش رهبر معظم انقلاب بیشتر از همه بوده است... همواره سعی کرده‌ایم ریز همه مذاکرات هسته‌ای به اطلاع مقام معظم رهبری برسد و براساس خطوط قرمزی که ترسیم شده بود حرکت کنیم.» 🔹این الگوی رفتاری، یک هدف مشخص را دنبال می‌کند: ایجاد یک سپر دفاعی با هزینه کردن از جایگاه رهبری برای جلوگیری از هرگونه نقد کارشناسی و همچنین القای این گزاره که متن نهایی، مورد تایید کامل و جزئی ایشان بوده است. 🔹تجربه تلخ برجام نشان داد که چگونه این تاکتیک رسانه‌ای توانست در روزهای اول، فضای نقد را محدود کرده و سال‌ها بعد، با خروج آمریکا از توافق و بازگشت تمام تحریم‌ها، مشخص شد که ادعای «تضمین منافع ملی» و حرکت بر «خطوط قرمز» تا چه اندازه با واقعیت فاصله داشته است. 🔹حالا با تکرار این سناریو توسط عارف و پزشکیان، این زنگ خطر به صدا درآمده است که بار دیگر قرار است یک توافق با جزئیات نامشخص، در پس بازی‌های سیاسی پنهان بماند و فرصت بررسی دقیق ابعاد آن از ملت و نخبگان گرفته شود. 🔹به نظر می‌رسد دولتمردان فعلی، استراتژی معروف «حسام‌الدین آشنا»، مشاور حسن روحانی را به خوبی به کار بسته‌اند که زمانی توصیه کرده بود: «از رهبری عبور نکنید؛ با رهبری عبور کنید». 🇮🇷🇵🇸🇮🇷@fteb_kanoon

ویراست | 🔸چند نکته درباره توافق با ترامپ پدوفیل! 🔹۱. هر توافقی بدون تصویب مجلس و تأیید شورای نگهبان، فاقد اعتبار قانونی و در نتیجه غیر قابل اجرا است. 🔹۲. مسئولیت مستقیم هر نوع مفاهمه با شیطان بزرگ با رئیس تیم مذاکره کننده است. 🔹۳. مطمئناً با توجه به بدعهدی های مکرر آمریکا، از این توافق نیز آبی گرم نخواهد شد. 🔹۴. رژیم سفاک صهیونی دست از جنوب لبنان برنخواهد داشت. 🔹۵. ان‌شاالله که مشمول دعای خیر -و نه عاق!- رهبر شهیدمان باشیم. 🔹۶. من جرب المجرب، حلت به الندامه! 💢صفحه شخصی " کامران غضنفری" در شبکه ویراستی https://virasty.com/Kamranghazanfari 🇮🇷 🆔 @kamranghazanfari

🏴🏴🏴🏴🏴🏴🏴🏴 باز محرم رسید ماه عزای حسین سینه ما می شود کرب و بلای حسین کاش خدا قسمتم رزق حلالی کند تا که توانم کنم خرج عزای حسین 🏴🏴🏴🏴🏴🏴🏴🏴 قَالَ رَسُولُ اللّٰـهِ (صَلَّى اللّٰـهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ وَ سَلَّمَ): اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤمِنِینَ لَا تَـبْـرُدُ اَبَداً. حضرت پیامبر اکرم (صَلَّى اللّٰـهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ وَ سَلَّمَ) فرمودند: براى شهادت حسین (عَلَیْهِ السَّلَامُ)، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود. 📕(جامع احادیث الشیعه ، ج 12، ص 556) 🖤 حلول ماه محرّم، ماه اشک و آه، حزن و اندوه و مظلومیت اهل بیت (عَلَیْهِمُ السَّلَامُ)، ماه پیروزی حق بر باطل، ماه حماسه، ایثار و شهادت را به محضر شریف حضرت ولی عصر (عَجَّلَ اللّٰـهُ تَعَالیٰ فَرَجَهُ الشَّرِیفُ) و شیعیان و محبّان این خاندان باعظمت، تسلیت و تعزیت عرض میکنیم. 🖤 التماس دعا

چه قهقهه‌ای بزند شیطان از آنچه که در حال رخ دادن است. 🆔 گروه تحلیلی دادشهر

💢 استاد شجاعی: دست روی قرآن میگذارم؛ یکی از فرماندهان سپاه می‌گفت: آقای شهید فرمودند؛ نگذارید نتانیاهو و ۱۰ نفر سران کفر زنده بمانند. آقا شهید شد و آنها هنوز زنده‌اند. #یــالثــــارات‌الخـــــــــامنــــه‌ای 🇮🇷🇵🇸🇮🇷@fteb_kanoon

▪️مذاکره، مقاومت نیست: تفاهم دیپلماتیک با قاتلِ وحشی مهدی جمشیدی ۱. تردیدی در میان نیست که نگاشتن «یادداشت تفاهم» با آمریکا و شخص ترامپ، #شرم‌آور و #وقیحانه است. این یادداشت، یادداشت حقارت و ذلّت و تسلیم و بیعت است، نه تفاهم. دلایل را دیگران گفته‌اند و نوشته‌اند، و من می‌افزایم که سیاستِ کنونی، یک سیاستِ محفلی و بسته و شخصی‌شده است که از اساس، بر مدار «مذاکره» حرکت می‌کند. هرچه که بشود، از مذاکره ناامید نمی‌شوند و در نهایت، حتی پس از جنگ و کشتار هفت‌هزار نفر از ایرانیان و قتل رهبرِ شهید، باز به گزینۀ مذاکره رجوع می‌کنند. اصل‌الاصول اینان، مذاکره است. به صراحت بنویسم؛ زیست سیاسیِ پزشکیان و قالیباف، چنین چهارچوبی دارد؛ اینان در فضای مذاکره تنفّس می‌کنند و خواه‌ناخواه، چنین شخصیّت و هویّتی یافته‌اند. مذاکره، به «طبیعتِ ثانوی» اینان تبدیل شده و گریزی از آن ندارند. نباید به «خطابه‌ها» و «رجزخوانی‌ها»ی سیاسیِ اینان اعتنا کرد؛ «واقعیّت» و «عمل»، چیزی از سنخ همین یادداشتِ تفاهم است که با قاتل رهبرِ شهید نگاشته‌اند؛ این یعنی حتی با قاتل نایب امام معصوم نیز می‌توان به تفاهم رسید و هنوز هم مشترکاتی در میان است و مذاکره، کارساز و پیش‌برنده است. البته به‌گمانم، ترامپ به اینان نیز ترّحم نخواهد کرد و بهای این اعتماد و عبور از خون رهبرِ مظلوم، آن خواهد بود که جان‌شان را در این معامله خواهند باخت. کسی‌که در میدان «مقاومت»، کشته شود، شهید است، نه کسی‌که در میدان «مذاکره»، نتیجۀ سستی و اعتماد و تساهل خویش را می‌بیند. ۲. در عمقِ ذهنیّت اینان دربارۀ رهبرِ شهید چه می‌گذرد؟! چرا در پی «انتقام» و «خون‌خواهی» نیستند و پرچم آتش‌بس و مذاکره را برافراشتند؟! روشن است که اینان به‌خودی‌خود، هرگز در پی انتقام سخت نیستند؛ چنان‌که از خون حاج قاسم نیز گذشتند و به مدار مذاکره با ترامپ بازگشتند. معنی مذاکره با ترامپ، عبور از خون حاج قاسم است؛ وگرنه روشن است که نمی‌توان هم ترامپ را به‌عنوان طرف مذاکره به رسمیّت شناخت و هم در پی قتل او بود. کسی‌که به دنبال ستاندنِ جان ترامپ است، با او مذاکره نمی‌کند و به تفاهم نمی‌رسد. پس در عمل، خون حاج قاسم را نادیده انگاشته‌اند. بر سرِ خون رهبرِ شهید نیز، معامله کردند؛ و این البته، بسی تلخ‌تر و جان‌سوزتر است. باید جملگی، قاطع و مصمّم می‌گفتند: مذاکره با ترامپ، هرگز و هرگز؛ دریچۀ مذاکره با قاتلِ وقیحی همچون ترامپ، برای همیشه بسته شده است. شما از اینان چنین سخنانی شنیدید؟! همگان می‌دانند که گزینۀ نخستِ پزشکیان و قالیباف، مذاکره است. مقاومت، شعار است و مذاکره، عمل. آنچه‌که می‌گذرد، عادی نیست؛ خیابان، حق دارد که نگران باشد و خاطرۀ خساتِ محضِ برجام در ذهنش تداعی شود. اصحاب برجام، در قدرت هستند؛ فراموش نکردیم که پزشکیان، مدافع قطعیِ برجام بود و قالیباف نیز. هر دو، بر یک نظر هستند و هر لحظه که بتوانند، مسیر مقاومت را به سوی مذاکره، منحرف می‌کنند. حتی تصمیم‌های محفلی و پیشینیِ خود را به رهبرِ غایب، نسبت می‌دهند. شاید مؤمنان مبعوثِ خیابان، فریاد برآورند و تنبّه و تذکّر بیافرینند، وگرنه این سیاست، حتی به خونِ رهبر شهید نیز وفادار نیست و به‌آسانی، معامله می‌کند. ۳. شورای عالی امنیت ملّی نیز یک تعارف سیاسی است؛ می‌دانیم که وجه غالب در این شورا، دولت است و مجلس نیز، همسو با دولت است. پس ارجاع به شورای عالی امنیت ملّی، ارجاع به خودشان است. این شورا، باید ذیل و مشاور رهبری می‌بود، نه این‌که به‌مثابه «زمینه‌پرداز» و «فضاساز» عمل کند و ولیّ‌فقیه را از «حقیقت» به «مصلحت» تنازل بدهد. این جمع از طریق توافق‌سازیِ محفلیِ پیشینی، سعی در القا و جبر دارند. دکّان گشوده‌اند برای قانونی‌سازیِ محافظه‌کاری و تقلیل‌گرایی و حداقل‌اندیشی. اینان در همان بیانیۀ آغازین خویش نوشتند که به همۀ هدف‌های خویش در جنگ رسیدیم؛ یعنی کار به اتمام رسیده و باید به سوی مذاکره حرکت کنیم. به همین سادگی و بدون تداوم جنگ تا نقطۀ بازدارندگی و قصاص قاتلان رهبرِ شهید. توقع دارید به چنین جمعی اعتماد کنم؟! روشن است که این حجم از محافظه‌کاری و هراس و احتیاط در اینان، نسبتی با رویکرد انقلابی ندارد. نمی‌دانند جنگ به تمامیّت خویش نرسیده و این میوه، کال است و چیدن آن حاصلی ندارد. این مسیر، ناپایدار و شکننده است و آمریکا، مترصّد است که ضربۀ نهایی را بزند و چه‌بسا خود اینان، جزو نخستین ترورهای موج بعدی حمله باشند. وقتی تجربه، عبرت‌آموز نباشد و کسانی بخواهند همچنان خطا کنند و وارد دادوستد با قاتل وحشی بشوند، دیگر چه می‌توان گفت؟! https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60

۵. "سکوت" در برابر آنچه مذاکره‌کنندگان در جریان مذاکره دنبال کرده‌اند، با توجه به مجموعه‌ای از تخلّفات، تنزّل‌ها، عقب‌نشینی‌ها و ابهام‌های مسئله‌دار، جایز نیست. از همان آغاز، جهت حرکتِ هیئت مذاکره‌کننده تا حد زیادی، ماهیّت تفاهم‌نامه و قرارداد نهایی را روشن می‌ساخت. اگر همین قرائن داخلی برای تردید کافی نبود، اظهارات صریح طرف مقابل، از جمله سخنان ونس، هگست و ترامپ دربارۀ محتوای پیروزمندانۀ این توافق، اظهار رضایت از مواضع رسانه‌ای طرف ایرانی، و فشارهای پی‌درپی آنان برای تعجیل در امضای آن، تصویر روشن‌تری از واقعیّت ماجرا به دست می‌دهد.آیا با وجود این‌همه شاهد، قرینه و حتی تصریح دشمن، "سکوت"، عاقلانه است؟ آیا احتیاط دینی، انقلابی و ملّی اقتضا نمی‌کند که در برابر چنین روندی، "پرسش جدّی" مطرح شود؟ به‌ویژه آن‌که در مقابل صراحت و وضوح دشمن، طرف ایرانی با "ابهام‌گویی"، "چپ و راست زدن"، "فرار از شفاف‌سازی" و "پرهیز از پاسخ مستقیم"، عملاً نگرانی‌های مردم را تأیید می‌کند. وقتی دشمن با صراحت از امتیازهای خود سخن می‌گوید و طرف داخلی حاضر نیست همان موضوعات را برای مردم توضیح دهد، طبیعی است که اعتماد عمومی فرو بریزد و مطالبۀ مخالفت، پرسش و شفاف‌سازی تقویت شود. ۶. در اینجا باید سخن گران‌قدر امام و رهبر کبیر انقلاب اسلامی را به یاد آورد که مسئولان را با اصلی اساسی در حکمرانی، مجهز و هدایت کردند: "کاری نکنید که نتوانید آن را به مردم بگویید". امروز، مسئله دقیقاً همین است. اگر تفاهمی صورت گرفته، اگر امتیازی داده شده، اگر تعهدی پذیرفته شده، اگر قراردادی در آستانۀ امضاست، چرا مردم نباید صریح، شفاف و بی‌واسطه از مفاد آن مطلع شوند؟ چرا مسئولان از بیان روشن آنچه تفاهم کرده‌اند واهمه دارند؟ چرا دشمن می‌تواند دربارۀ محتوای آن صریح‌تر از مسئولان داخلی سخن بگوید؟ مسئله، فقط این نیست که هنوز مفاد تفاهم‌نامه به مردم گفته نشده است؛ نگرانی عمیق‌تر آن است که بسیاری از امور دیگر نیز بعدها روشن خواهد شد؛ اموری که اکنون گفته نمی‌شود و ظاهراً قصدی هم برای گفتن آن‌ها وجود ندارد. این همان نقطه‌ای است که نمی‌توان از مردم انتظار داشت صرفاً با توصیه به اعتماد، از عقل، تجربه، حافظۀ تاریخی و حق پرسش‌گریِ خود دست بردارند. ۷. ممکن است در برابر این ظن و تردیدها، به آیۀ شریفۀ "اجتنبوا کثیراً من الظن إن بعض الظن إثم" ارجاع داده شود. اما باید توجّه داشت که اینجا با ظن بی‌پایه، بدگمانی شخصی یا سوءظن اخلاقی نسبت به افراد مواجه نیستیم؛ بلکه با ظنی عقلایی، تجربی و مبتنی بر قرائن روبه‌رو هستیم. ظنی که بر تجربۀ خسارت‌بار گذشته، سابقۀ بدعهدی دشمن، ابهام‌گویی مسئولان، تصریحات طرف مقابل، و حضور همان چهره‌ها و همان منطق تصمیم‌گیری در این روند استوار است. ما تجربۀ خسارت‌بار برجام را پیش چشم داریم؛ تجربه‌ای که امام شهید نیز درباره آن سخن گفته و نسبت به پیامدهایش هشدار داده بودند. از سوی دیگر، با این حقیقت روبه‌رو هستیم که متأسفانه بسیاری از کسانی‌که در آن فاجعۀ خسارت‌بار نقش داشتند، در این حادثه نیز حاضرند؛ به‌ویژه آقای عراقچی که هم در برجام و هم در این مذاکرات، نقشی مهم و تعیین‌کننده داشته است. پس این تردید، تردیدی بی‌مبنا نیست؛ بلکه نتیجۀ طبیعیِ تجربه، قرینه، عقل سیاسی و احتیاط دینی است. ۸. ازاین‌رو، اطمینان‌بخشی بی‌سند و دعوت به خوش‌بینی، در چنین شرایطی نه خدمت به رهبری است، نه خدمت به مردم و نه خدمت به انقلاب اسلامی. خدمت حقیقی آن است که نسبتِ تصمیمات با رهبری روشن شود، مفاد تفاهم‌نامه، بی‌پرده به مردم گفته شود، مجلس و نهادهای قانونی از مدار خارج نشوند، و هیچ‌کس نتواند تصمیمات مبهم، پرهزینه و غیرشفاف را به نام رهبری، مردم و انقلاب اسلامی ثبت کند. مردم حق دارند بپرسند، حق دارند تردید کنند، حق دارند نگران باشند و حق دارند از مسئولان توضیح بخواهند. در مسئله‌ای با این سطح از اهمّیّت تاریخی، ملّی و شرعی، "سکوت"، نه نشانۀ تقواست، نه نشانۀ بصیرت و نه نشانۀ تبعیّت. گاهی اتفاقاً تبعیّت حقیقی از رهبری، در مطالبۀ روشن‌شدن حدود، شروط، نسبت‌ها و مسئولیّت‌هاست؛ تا مبادا "نام رهبری"، سپر تصمیماتی شود که نه مردم از آن خبر دارند، نه قانون دربارۀ آن اعمال شده، و نه آیندۀ کشور، توان تحمّل خسارت‌های آن را دارد. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60/3851