طنابی بود که داشت از چاه بیرون میاوردتم؛ولی من اون طنابو پیچیدم دور گردنم.

تنها چاره آشنا ندیدن،آشنا نشدنه.

-

چی میشه تهشو میدونم

و آدم‌ها در نهایت تبدیل به کابوس‌های نیمه‌شب، اجتناب از یک عطر و موسیقی خاص، سکوت‌های ناگهانی وسط مهمانی، و گریه‌های بلند در خیابان می‌شوند.

-

انسان‌ها شبیه‌هم‌عمر نمی‌کنند یکی‌زندگی‌می‌کند یکی‌تحمّل انسان‌ها شبیه‌هم‌تحمل‌نمی‌کنند یکی‌تاب‌می‌آورد یکی‌می‌شکند انسان‌ها شبیه‌هم‌نمی‌شکنند یکی‌از وسط‌دونیم‌می‌شود دیگری‌تکه‌تکه تکه‌ها شبیه‌هم‌نیستند تکه‌ای‌یک‌قرن‌عمر می‌کند تکه‌ای یک‌روز.

«آدم‌ها می‌ترسند شعر بخوانند، برای همین اکثرشان سیگار می‌کشند. سرطان ریه آسان‌تر از یادآوری خاطرات است.»