کایرو لوفی میشو-

حالمعالی

خب احساس نکن

واقعا دلم میخواد برم‌ گرافیتی بکشم

فشار❎ حسی که وقتی ی نفر ی چیزی رو که تو و آدم هایی با مغز عادی بدون درس خوندن می دونین رو با بهونه ی "خانم مهمون داشتیم نتونستم" اشتباه توضیح می ده و بعدشم از دبیر بنده خدا طلبکاره✅

به قول شخص گرامی:"اینا همشون تهش شوهر می کنن تف هم نمی شن✅"

بیایید به اعصاب خود آرامش دهیم و حال خود را مگسانی مزاحم خراب نکنیم☺️

من وقتی اون ی دونه احمق و دلقک کانون زبان:

عه توهم میری کانون زبان؟🤡

"البته گرفتن مواد از ساقی حلال خور هم خیلی بی تاثیر نیست." کلاس که در سکوتی عجیب فرو رفته بود دوباره حالتی زنده به خودش گرفت و شبه دانش جویان شروع به خندیدن کردند.چیزی نگفتم،چون آن دلقک بی کار نه مخاطبم بود و نه دوست داشتم که جایگاهش را به او یادآوری کنم.به اندازه ی کافی از مشکل اعصاب رنج می برم و در حال حاضر از یک قتل فجیع جلوگیری می کنم؛بیشتر از این را نمی توانم.قتل باید بی دردسر و در خفا باشد،نه در یک کلاس چهل-پنجاه نفره. شوربختانه فقط همین یک امروز را آمادگی یک آتش سوزی <<اتفاقی>> را نداشتم،نمی شود به شکل دیگری چهل-پنجاه نفرشان را بی دردسر کشت،مگر اینکه برنامه بچینم و تا آن زمان بیشتر عصبانیتم فروکش کرده است.

شبه مربی پس از صاف کردن گلویش رو به من لبخندی زد :"خیلی خوب بود اسفندیاری،این متن واقعا برازنده ی توست." تصمیم گرفتم که به او یادآوری نکنم که فامیلی من اسفندیاری نیست و اسفندیاری با اسفندیاری قلعه سرخی متفاوت است.من فامیل نیما یوشیج یا ثریا اسفندیاری نیستم،اهل مازندران یا هر جای دیگری نیستم و قطعا با اسفندیاری های شمال کشور متفاوتم.ولی دیگران این را یک حساسی بی خودی نسبت به فامیلی می دانند و مسخره ام هم می کنن.متاسفانه جرعت گفتن آن کلمات کثیفشان را جلوی رویم ندارند و اگر نه که خود مشتاق درگیری و نزاع هستم.ولی در هی حال،همانطور که گفته بودم این جامعه است،و ما نباید صدایش را در بیاوریم.پس این نکته ی مهم را یادآوری نکردم،چون حوصله ی هیولا ها را ندارم.

آشنایی ای که با احوالپرسی شروع بشه❎ آشنایی ای که با دیدن رنگ سفید موهای ی بیمار روانی و قاتل شروع بشه✅ آشنایی ای که با گیر افتادن توی ی دنیا ی رایانه ای شروع بشه✅ آشنایی ای که با دیدن نقاشی ناروتو تو دفتر ی آدم درونگرا ی رندوم توی کلاس هفتم شروع بشه✅✅✅✅✅✅