ستارهٔ دنباله دار

کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می‌کردیم از بهاری به بهار دیگر

برای النا میمیرم

گفت برایت می‌میرم ، دست به خون الوده کرده ( بدانید که سرخی‌ زندگی‌اش به چای خلاصه می‌شود ، نه جان دیگری ) و مرز جا‌به‌جا می‌کنم، از فرسنگ‌ها فاصله به شوق دیدار تو پر کشیده و سر به فلک می‌گذارم، حتی اگر آتش زبانه کشیده ، ستاره خاموش، و برف به تیرگی رنگ باخت، من آنجا خواهم بود. کلمات، توان گنجاندن پاسخم را نداشتند. کاش گفته بودم : من برای تو ز خودم می‌گذرم. برایم زندگی کن، که اکنون زنده ماندن ،جسارتی بیش از مردن می‌خواهد.

نورانی

زاده شده از گرد ستارگان.

آهو.