از این‌که تمام این مدت قوی بوده‌ام، خسته‌ام.

چیزی را کم دارم. شاید امید، شاید فراموشی، شاید یک دوست و شاید خودم را.

.آغوش تو غربتم را وطن.

آدم ذره ذره به اینکه اتفاقای زندگیشو به هیچکس نگه عادت میکنه .

در روزمره اوقاتی هست که در حال انجام اموری هستیم اما ذهن و مغزما به بطالت میگذرد و به سمت فکر های سمی منعطف میشود اگه برای پر کردن این خلأ ذهنی تلاشی نکنیم ناچارا مغز اوقات خودرا با فکردن به گذشته فکردن به آدم ها فکردن به حاشیه های ناموجودکه گمان میکنیم بخشی از آینده ما هستن و چیزهای زیاددیگه که از این قبیل هستند خود را مورد آزارقرار میدهیم ندای ـ غَفَر

منظور من از بعضی امور می‌توان حین رانندگی یا مرتب کردن و یا پیاده رویی ویاانجام وظایفی که یکنواخت هستند باید چیزی را داشته باشیم که راحت بتوانیم ذهن و گوش مان را به آن بسپاریم آهنگ گوش دادن نمی‌تواند گزینه خوبی باشد چون مغز را به چالش نمی‌کشد و به مرور یکنواخت می‌شود و اغلب آهنگ ها خالی از هنر هستن و صرفا برای معروف شدن منتشر شدن ندای ـ غَفَر

به هرحال مغز انسان نمی‌تواند دست از فکر کردن و پردازش بردارد چون باید خوراک روح را مهیا کند حالا ما هستیم که تصمیم گیرنده این مسئله مهم هستیم که ذره ذره روح مان را با فکر های نامربوط فرسوده کنیم یا با تغذیه از منبع های مثل پادکست که پرمفاهیم هستند خود را تقویت کنیم ندای ـ غَفَر

این شرح هابرای این هستند تا پیشنهادی به شما بدم اگر ایتایاری کندبه مرورپادکست هایی در چنل قرار میدم تا شماهم استفاده کنید برای این کار شوق فراوانی دارم امیدوارم شماهم مثل من از این کار لذت ببرین . ندای ـ غَفَر

گاهی هم با نجواهای سازخلوت کنیم..

به این باورخواهی رسید که دیگر هیچ چیز تاکید میکنم هیچ چیز‌ارزش این را ندارد که روند زندگیت را دگرگون کند و یا اندوه و ناآرامی را به جانت روا داند آنقدر از عامل بیرونی که بسان ویروس های مختل کننده هستن دوری میکنی تا در برابر آن ها از آسایش درونی خود محافظت کنی حتی شده قیمت گزافی بپردازی تا مطمئن بشویی دیگر توان ویران کردنت را ندارند. «فاصله معادله آسایش » ندای ـ غَفَر