از دیدگاه فقه اسلامی، فحاشی و دشنام دادن معمولاً حرام یا دستکم از گناهان اخلاقی مهم شمرده میشود، بهویژه اگر همراه با اهانت، تحقیر، تهمت یا آزار مؤمن باشد
https://eitaa.com/ghaibatt
دشنام دادن به دیگران و بهکار بردن الفاظ رکیک نسبت به افراد، گناه محسوب میشود
https://eitaa.com/ghaibatt
اگر فحاشی شامل نسبت دادن اعمال ناپسند یا زنا به کسی باشد، گناه آن بسیار سنگینتر است و احکام خاصی دارد
https://eitaa.com/ghaibatt
توبه از این گناه با پشیمانی واقعی، ترک آن و تصمیم به تکرار نکردن ممکن است. اگر حقالناس در میان باشد و به شخصی توهین شده باشد، جبران آن نیز اهمیت دارد
https://eitaa.com/ghaibatt
پیامبر اسلام
خوشزبانی و خوشاخلاقی را از صفات مؤمن دانستهاند و از بدزبانی نهی کردهاند
https://eitaa.com/ghaibatt
فحاشی یک نوع تجاوز و ستمگری به شخصیت و حقوق افرادی است که باید عزّت، آبرو و امنیت ایشان حفظ گردد.
https://eitaa.com/ghaibatt
کسانی که پرده شرم و حیا میدرند و بیپروا فحّاشی میکنند و آبروی انسانها را مورد تجاوز قرار میدهند باید بدانند با داشتن چنین اخلاق و صفت پلیدی، باطن و سیرتشان شیطانی است
https://eitaa.com/ghaibatt
الامام الصادق (علیه السلام): «زبان خود را از بیان کلمات زشت و رکیک محافظت کن».
https://eitaa.com/ghaibatt
الامام علی (علیه السلام): «دشنام دادن و بددهنی (یا دشنام شنیدن) از اسلام بدورند».
https://eitaa.com/ghaibatt
الامام باقر (علیه السلام): «خداوند شخص ناسزاگوی بددهن (یا دشنام شنو) را دشمن دارد».
https://eitaa.com/ghaibatt