من همه چیزِ تو را برای خود میخواهم . لبانت را روی لبانم میخواهم ، دستانت را بین دستانم میخواهم ، نگاهَت را روی خود میخواهم و بدنت را در بغلِ خود میخواهم .

من گمان میکردم که برای دل باخته کردنش باید لبخند به لبانش بنشانم ، ولی هربار که میخندید این من بودم که عاشقش میشدم .

از من جز تو ، چیزی نمونده .

توی خیالاتم انقدر که با تو صحبت کردم با خودم نکردم .

گفت نداشتن راحت تره تا از دست دادن .

زندگی میکنم در لحظه ها در کنار تو

بعضی آدم‌ها را نمی‌شود داشت فقط می‌شود یک جور خاصی دوستشان داشت . بعضی آدم‌ها اصلا برای اين نيستند که برای تو باشند يا تو برای آن‌ها . اصلا به آخرش فکر نمی‌کنی . آن‌ها برای اينند که دوستشان بداری . آن هم نه دوست داشتن معمولی ، نه حتی عشق يک جور خاصی دوست داشتن که اصلا هم کم نيست ! اين آدم‌ها حتی وقتی که ديگر نيستند هم در کنج دلت تا ابد يه جور خاص دوست داشته خواهند شد . .

وقتی تو نیستی ‌، خورشید و ماه و ابر و باد و آب و خاک .. چه معنا دارند جز پوچي ؟

من کسی را از دست دادم که عاشقِ من نبود ؛ اما تو کسی را از دست دادی که واقعا دوستت‌ داشت .

هنگام غروب آفتاب ، من قلب‌ـم را به او باختم ‌‌!

لحظه ها میگذرد ، آن چه بگذشت نمی آید باز ، قصه ای هست که هرگز نتواند شد آغاز ..