در این شهر روياي مردم زندگي کردن بود

بوسیدمش و دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد من از جهان سهمم را گرفته بودم!

ز من لبخند می ‌بینی ولی جانم پریشان است

چشمانش ؛ چشمانش اقیانوسی بود از هزاران ستاره.. و من گم شده‌ای در کهکشان بی‌انتهای چشمانش

به تو که می‌رسم ، مکث می‌کنم انگار در زیبایی‌ات چیزی جا گذاشته‌ام مثلا در صدایت آرامش ، یا در چشم‌هایت زندگی..

لکنت فقط از کار ماندن زبان نیست ، چشم‌ها هم گاهی روی یک چهره گیر می‌کنند..

خورشیدی یا ماه؟

عزیزکم هرگزت نتوانستم ببینم . با من بگو عشق من ، چیستی تو؟ دلم را به بازی گرفته‌ای .. ماه آسمانم ، چیستی تو ؟ جامی یا خود شراب ؟ یک سالِ تمامی یا یک روز ؟ خورشیدی یا ماه ؟ بگو چیستی تو .‌. ‌.

عُصاره‌ی مشکی؟ خودت بگو .. یارایِ نامیدنت با من نیست .

طلا و نقره‌ی نایاب ، آسمانیِ اهلِ زمین ، یاقوتکِ قلب من ! بگو چراغی یا خود آتش ؟ چیستی تو ؟

هنگام آن است که بگذری از ننگ و نام ، دل به دریا بزن ، تمامی جهان دلبندِ تو را میشناسندُ تو هنوز سردرگمی ! مستی یا عاشق ؟ بگو چیستی تو ؟