⭕️ دکتر مهدی خانعلی زاده : غنی سازی صفر به معنای پایان بازدارندگی هسته ای است ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

انجمن‌ علمی حکمرانی، انجمن علمی الهیات و معاونت فرهنگی دانشگاه شیراز ر با همکاری جامعه اسلامی و انجمن علمی روابط و حقوق بین‌الملل برگزار می‌کنند: 📌سلسله وبینارهای ظرفیت حکمرانی در بستر انقلاب اسلامی ایران 🌐 با موضوع: حکمرانی اقتصاد منطقه ای با تمرکز بر تنگه هرمز (نشست سوم از مجموعه «حکمرانی در دوران جنگ») در این نشست، به بررسی ابعاد اقتصادی و ژئوپلیتیک حکمرانی در یکی از استراتژیک‌ترین مناطق جهان، تنگه هرمز، خواهیم پرداخت. 🎤 با حضور سخنرانان ارجمند: ←دکتر احسان یاری عضو هیئت علمی بخش علوم سیاسی دانشگاه شیراز ←دکتر روح الله شهنازی استاد بخش اقتصاد دانشگاه شیراز 🗓️ زمان برگزاری: دوشنبه، ۲۴ فروردین ۱۴۰۵ ⏰ ساعت: ۱۱:۰۰ الی ۱۲:۳۰ 🔗 لینک ورود به نشست (اسکای‌روم): https://skyroom.online/ch/farhangi.shirazu/hokmrani ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

✴️ورود رسمی ایران به باشگاه چهار ابر قدرت جهان؛ ضلع چهارم قدرت با حضور ایران تشکیل می‌شود 🔸ابرقدرت چهارم یا ضلع چهارم قدرت در دنیا ظهور کرد... آنچه در اسلام آباد در حال اتفاق است (و به شکل عجیبی ایران اسلام آباد را پذیرفت تا کشورهای عربی و ترکیه را؛ که در این مورد حتماً به صورت مبسوط گزارش خواهم داد و دلایل آن را برخواهم شمرد) ورود رسمی ایران به باشگاه قدرت‌های بزرگ یا ضلع تشکیل ضلع چهارم قدرت است. 🔸همانگونه که در طول جنگ جهانی دوم آمریکا از رهگذر جنگ ردای ابرقدرتی را از انگلیس گرفت و توسط چرچیل بر دوش روزولت انداخت امروز نیز در اسلام آباد قرار است آمریکا با دستان معاون ترامپ ردای ابرقدرتی در غرب آسیا را بر دوش ایران بیندازد... این همان چیزی است که من سال‌ها انتظارش را می‌کشیدم و ایمان داشتم که اتفاق خواهد افتاد. 🔸ماه‌ها پیش از جنگ در مطالب گوناگون نوشته بودم که ایران یک ابر قدرت است و در اشل و اندازه یک ابر قدرتنمایی می‌کند؛ ترامپ و نتانیاهو با حماقت اعراب منطقه شیر خفته ایرانی را بیدار کردند و امروز غرش این شیر در اسلام آباد ه عنوان یکی از کانون‌های تاریخی ایران و هویت فرهنگی ایرانی به گوش همه دنیا خواهد رسید... هزاران خبرنگار در اسلام آباد حضور دارند تا به سبک نیویورک تایمز و با نماد شیردال ایرانی ورود ایران به باشگاه ابرقدرت‌های جهانی را اعلام کنند... ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی: "قطعاً همچنان از اهرم مسدود کردن تنگه هرمز باید استفاده شود". ۱۴۰۴.۱۲.۲۱ 📌 ناظر به عدم تحمل تسلط ایران بر تگنه هرمز توسط گروه مذاکره کننده آمریکایی در پاکستان. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

تحلیل مدیر سابق میز ایران در اطلاعات ارتش اسرائیل از آینده جنگ بعد از شکست مذاکرات دنی سیترینوویچ: 🔹️یک نکته از همین حالا روشن است: ایران به مذاکرات نه از موضع ضعف، بلکه از موضع قدرت وارد شد. فلذا حاضر به هیچ‌گونه عقب‌نشینی قابل‌توجهی نشد. 🔹️در مقابل، در آمریکا این تصور وجود داشت که ایران به اندازه کافی تضعیف شده تا بتوان توافقی مبتنی بر خواسته‌های آمریکا در خصوص غنی‌سازی و تنگه هرمز بر آن تحمیل کرد. 🔹️مشکلی که اکنون برابر آمریکا قرار دارد این است که حتی بازگشت به درگیری شدید نیز لزوماً به تسلیم ایران منجر نخواهد شد، بلکه ممکن است دامنه جنگ را شدیداً گسترش دهد و آسیب بیشتری به اقتصاد جهانی وارد کند. 🔹️بنابراین، ترامپ ناچار است میان سه گزینه تصمیم بگیرد: ادامه مذاکرات، پایان دادن به رویارویی بدون توافق، یا بازگشت به تشدید نظامی؛ با این درک که حتی ضربه زدن به زیرساخت‌های ایران یا اقداماتی مانند اشغال جزایر، اگرچه برای ایران دردناک خواهد بود، اما به واکنشی شدید می‌انجامد و هزینه سنگینی بر کشورهای منطقه، اسرائیل و آمریکا تحمیل می‌کند‌؛ ضمناً هم بعید است مواضع ایران را تغییر دهد. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

اسناد لانه جاسوسی را بخوانیم از زمان پهلوی آمریکایی دنبال تسلط بر تنگه هرمز بوده اند ... ‌ ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

✍ آرنو برتران: کارشناس ژئوپلیتیک جنگ با ایران بدون شک برای دهه‌ها مورد مطالعه قرار خواهد گرفت، اما آنچه در این مرحله کاملاً روشن به نظر می‌رسد این است که این جنگ تا چه حد یک شکست استراتژیک برای ایالات متحده و اسرائیل محسوب می‌شود؛ شاید بدترین شکست در تمام تاریخ آن‌ها (که در واقع یائیر لاپید، نخست‌وزیر سابق اسرائیل، پیش از این آن را چنین نامیده است). منظورم این است که ببینید این موضوع چقدر عجیب است: جی‌پی مورگان محاسبه کرده که طبق توافق جدید عوارض هرمز، ایران ممکن است سالانه ۷۰ تا ۹۰ میلیارد دلار درآمد اضافی کسب کند که معادل ۲۰٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) این کشور است. نکته جالب اینجاست که ترامپ در «تروث سوشال» کامنت گذاشته که این توافق به معنای آن است که «پول هنگفتی به دست خواهد آمد» و «ایران می‌تواند فرآیند بازسازی را آغاز کند». کاملاً درست است: آن‌ها با اختلاف زیاد، ارزشمندترین «رانت جغرافیایی» روی زمین را به دست آورده‌اند. برای مقایسه، کانال سوئز برای مصر «تنها» ۹ تا ۱۰ میلیارد دلار در سال درآمد دارد و کانال پاناما حدود ۵ میلیارد دلار. خیره‌کننده است. اشتباه نکنید، این موضوع ایران را به عنوان قدرت برتر و مسلط جدید در خاورمیانه تثبیت می‌کند. وقتی کشوری هستید که دیگران برای تجارت در یک منطقه عملاً باید به شما پول بپردازند - که داشتن ایستگاه عوارضی در هرمز در عمل به همین معناست - دیگر از اقتصاد جهانی رانده نشده‌اید، بلکه این شما هستید که حق ورودی می‌گیرید. این داستانی شبیه به «برخاستن ققنوس از خاکستر» است (استعاره‌ای مناسب، چرا که ریشه در اساطیر ایرانی دارد): پس از ۴۷ سال تحریم، هدف قرار گرفتن با هر ترفندی که در کتاب‌ها آمده، و در نهایت جنگی که با هدف نابودی کامل آن‌ها طراحی شده بود، ایران اکنون قدرتمندتر از هر زمان دیگری در تاریخ مدرن خود از این وضعیت خارج می‌شود. اما فراتر از همه این‌ها، دراماتیک‌ترین پیامد این جنگ، معنای آن برای قدرت ایالات متحده است. همان‌طور که در مقاله قبلی‌ام استدلال کردم، این جنگ از نظر کیفی با سایر جنگ‌های دهه‌های اخیر آمریکا مانند ویتنام، افغانستان، لیبی، عراق، صربستان و غیره متفاوت است. در آن جنگ‌ها الگو تقریباً همیشه یکسان بود: یک تفاوت قدرت عظیم میان متجاوز و قربانی. آن‌ها جنگ‌هایی امپریالیستی بودند؛ امپراتوری در تلاش بود تا مردمی بسیار ضعیف‌تر را درهم بکوبد که تنها راه واقع‌بینانه‌شان مقاومت چریکي بود. همان‌طور که نوشتم، به عنوان تماشاگر این جنگ‌ها، اگر حس اخلاقی داشتید، احساس غالب نوعی انزجارِ همراه با درماندگی بود: گویی تماشاگر غولی بودید که خانه فرد دیگری را لگدمال می‌کرد. این جنگ اصلاً شبیه آن‌ها نبود: به طرز شگفت‌آوری، ایران موفق شد به طور متقارن و تاکتیکی در برابر ایالات متحده و اسرائیل ایستادگی کند. این یک تفاوت کاملاً حیاتی است، زیرا معنای «باختن» را تغییر می‌دهد. وقتی آمریکا در ویتنام یا افغانستان شکست خورد، شرم‌آور بود اما در نهایت قابل مدیریت؛ غول با غروری جریحه‌دار شده صحنه را ترک کرد و دنیا هم اعتنایی نکرد. امپراتوری‌ها گاهی به چریک‌ها می‌بازند، این موضوع چیزی درباره توانایی امپراتوری برای پیروزی در یک جنگ واقعی نمی‌گوید. اما شکست متقارن - یعنی باختن در حالی که پیشرفته‌ترین جنگنده‌های پنهان‌کار شما از آسمان سرنگون می‌شوند، پایگاه‌های نظامی‌تان در کل یک منطقه خنثی می‌شوند، پیشرفته‌ترین سیستم‌های دفاع موشکی‌تان نابود می‌شوند، دشمن کنترل استراتژیک‌ترین آبراه جهان را به دست می‌گیرد و نیروی دریایی شما نمی‌تواند آن را بازگشایی کند، و «متحدان» شما علیرغم «حمایت» شما بی‌رحمانه بمباران می‌شوند - این نوع متفاوتی از شکست است. این به جهان می‌گوید که آن غول، دیگر چندان غول نیست. این موضوع مقاله اخیر من است: آنچه جنگ فاش کرد، آنچه نابود کرد و آنچه ممکن است در آینده رخ دهد. من نام مقاله را «با کسی که امکان باخت (کنار کشیدن) ندارد، بلوف نزنید» گذاشته‌ام. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

رنجِ جنگِ چهل‌ر‌وزه، چلّه صوفیانه و امید به تولدی دوباره در جامعه ایرانی ✍🏻 حسین امینی / پژوهشگر تاریخ و سیاست عدد «چهل» در فرهنگ ایرانی، عددی صرفاً شمارشی نیست؛ حامل معناست، حامل گذار، حامل دگرگونی. از شب یلدا که به «چله» معروف است و نماد عبور از تاریکی به روشنایی است، تا سنت «چله‌نشینی» در میان صوفیان که سفری درونی برای پالایش نفس و رسیدن به مرتبه‌ای دیگر از آگاهی به شمار می‌رود، همواره این عدد با نوعی انتظار برای تحول همراه بوده است. در سنت صوفیانه، چله‌نشینی صرفاً گوشه‌گیری نیست؛ نوعی مواجهه صادقانه با خویشتن است. سالک در این چهل روز، از هیاهوی بیرون فاصله می‌گیرد تا به حقیقتی در درون نزدیک شود. این دوره، زمان رنج است، تأمل است، تردید است، و در عین حال، امید به گشایش. هیچ صوفی‌ای با همان حالِ آغازین از چله بیرون نمی‌آید؛ یا چیزی را از دست داده، یا چیزی را یافته است و اغلب هر دو را همزمان. اگر این معنا را به این چهل روز جنگی که بر ایران گذشت تعمیم دهیم، می‌توان آن را نوعی «چله جمعی» دانست؛ چله‌ای ناخواسته، پرهزینه و تلخ. مردمی که زیر فشار جنگ، ناامنی، اضطراب و فقدان قرار گرفتند، ناگزیر به نوعی بازنگری در خود، در باورهایشان و در نسبت‌شان با جهان بیرون شدند. جنگ، همچون چله‌نشینی، لحظه‌ای است که پرده‌ها را کنار می‌زند؛ حقیقت‌ها را عریان‌تر می‌کند؛ و انسان را چه فردی و چه جمعی با خود واقعی‌اش روبه‌رو می‌سازد. همان‌گونه که چله‌نشینی می‌تواند به روشنایی ختم شود یا به فرسودگی، این چهل روز نیز می‌تواند دو سرانجام داشته باشد: اگر این تجربه صرفاً به انباشت خشم، نفرت و کینه بینجامد، چیزی جز ویرانی درونی بر جای نخواهد گذاشت. اما اگر به تأمل، به بازاندیشی، و به نوعی بلوغ در فهم «دیگری»، «قدرت» و «مسئولیت» منجر شود، آنگاه می‌توان گفت این چله، هرچند ناخواسته، بی‌ثمر نبوده است. امید آن است که این چهل روز، همچون چله صوفیان، ما را اندکی از هیاهوی تعصب دور کرده باشد و به درکی عمیق‌تر از انسان، زندگی و صلح رسانده باشد. که پس از این دوره، نه با همان ذهنیت پیشین، بلکه با نگاهی پخته‌تر، مسئولانه‌تر و انسانی‌تر به جهان بنگریم. اگر چنین شود، شاید بتوان امید داشت از دل این رنج، نوعی تولد دوباره هرچند کوچک برای جامعه ایرانی رقم خورده باشد. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🎥 مجری تونسی: ایران با دو قدرت نظامی جهان دست و پنجه نرم کرد و به هر دوی آنها درس عبرت داد! 🔶 «صالح الازرق» مجری شبکه الحوار: 🔺"فلسطینِ اشغالی از جنوب تا شمال زیر و رو شد، موشک‌ها به دیمونا، تل‌آویو و به تقریباً همه پایگاه‌های نظامی رسید؛ صهیونیست‌ها در پناهگاه‌ها زندگی می‌کردند، موضوعی که هیچکس نمی‌تواند انکارش کند. همچنین همه منافع و پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای خلیج فارس هدف حمله قرار گرفت." ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

تاب‌آوری شبانه: بازآرایی منحنی هزینه فایده وفاداری در اقتصاد سیاسی جنگ ترکیبی ✍️ روح‌اله شهنازی | عضو هیئت علمی دانشگاه شیراز 🔸از منظر اقتصاد سیاسی و نظریه بازی‌های رفتاری، آنچه طی شب‌های متوالی پس از جنگ در خیابان‌های ایران رخ داده، نه یک تجمع معمولی و نه یک راهپیمایی دولتی سازمان‌یافته، بلکه پدیده‌ای نوظهور با دلالت‌های عمیق بر روی معادله هزینه‌های جنگ است. در شرایطی که اسرائیل و آمریکا محاسبًات خود را بر پایه همراهی و اعتراضات مردمی و در نهایت فروپاشی تدریجی انسجام داخلی ایران استوار کرده بودند، ظهور خودجوش و تکرارشونده جمعیت با پرچم‌های ملی، یک «سیگنال قوی» در فضای بازی ژئوپلیتیک محسوب می‌شود. این سیگنال مستقیماً پارامتر «احتمال مقاومت همگانی» را در مدل‌های تصمیم‌گیری دشمن به شدت افزایش می‌دهد، به طوری که نرخ بازدهی مورد انتظار هر اقدام نظامی یا نفوذ نرم را به سطحی بازدارنده می‌رساند. 🔹در نظریه سرمایه اجتماعی، هزینه حفظ وفاداری عمومی در بحبوحه تحریم‌های فلج‌کننده معمولاً رو به افزایش است، اما آنچه اینجا مشاهده می‌کنیم کاهش غیرمنتظره این هزینه از طریق مکانیسم «تهدید خارجی مشترک» می‌باشد. وقتی شهروندان شبانه و با هزینه شخصی (از قبیل زمان، خستگی و ریسک حملات تروریستی امریکا و اسراییل) در خیابان‌ها حاضر می‌شوند، عملاً نوعی قرارداد اجتماعی نانوشته وفاداری در برابر امنیت وجودی را بازتولید می‌کنند. این رفتار، برخلاف پیش‌بینی‌های رایج در اقتصاد سیاسی غرب (که فروپاشی را نتیجه فشار اقتصادی می‌دانستند) نشان می‌دهد در فرهنگ سیاسی ایران، «تاب‌آوری نمادین» می‌تواند به کالایی عمومی تبدیل شده و جایگزین کارایی پایین اقتصادی ‌گردد. 🔻در سطح اقتصاد روانی جنگ، تداوم حضور شبانه تجمع، «نقطه مرجع ترس» را در جامعه جابه‌جا کرده است. امریکا و اسراییل در جنگ با شوک‌های ترسناکی چون هدف قرار دادن مدارس، بیمارستان‌ها، خانه‌های مسکونی، زیرساخت‌ها و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای سعی در افزایش نرخ وحشت و کاهش آستانه تحمل عمومی دارند. اما زمانی که مردم هر شب در همان خیابان‌هایی که ممکن است هدف حملات بعدی باشند، حاضر می‌شوند و پرچم می‌زنند، اثر تهدید روانی به شدت خنثی می‌شود. این پدیده را می‌توان «مصون‌سازی جمعی در برابر ترس» نامید. نتیجه آنکه هر حمله جدید دشمن، به جای ایجاد وحشت، به تقویت استقامت جمعیت برای حضور مجدد منجر می‌شود. 🔺از منظر سیگنال‌دهی به بازارهای ژئوپلیتیک و بازیگران منطقه‌ای، این حضور شبانه دارای ارزش اطلاعاتی حیاتی است. در شرایطی که رسانه‌های غربی تلاش می‌کنند این تجمعات را کوچک جلوه دهند، رقبای راهبردی آمریکا (از روسیه و چین گرفته تا اعضای محور مقاومت) این رویداد را به عنوان شاخصی پیشرو از «تاب‌آوری راهبردی ایران» لحاظ می‌کنند. هرچه تعداد شب‌های تجمع بیشتر شود، ارزش استراتژیک ایران در محاسبات این بازیگران افزایش یافته و هزینه خیانت یا کنار کشیدن متحدان بالقوه بالاتر می‌رود. این یک معیار پیش‌بینی واقعی برای دوام یک نظام در جنگ بلندمدت است. ▪️یکی از جنبه‌های حائز اهمیت برای نظریه‌پردازان اقتصاد نهادگرا، خودجوشی و بی‌سازمان بودن نسبی این تجمعات است. فقدان یک ستاد مرکزی آشکار یا گروه دولتی برای فراخوان شب‌های متوالی، نشانگر آن است که ما با نوعی «هوش جمعی توزیع‌شده» روبرو هستیم که از طریق شبکه‌های غیررسمی، مساجد محلی، کانال‌های مجازی و اعتماد افقی در جامعه عمل می‌کند. این ویژگی، عملیات نفوذ و جنگ روانی دشمن را با چالش مضاعفی مواجه می‌سازد، زیرا تخریب یک رهبر یا یک تشکیلات خاص نمی‌تواند این موج را متوقف کند. در واقع، ساختار کانونی این جنبش شباهت بیشتری به یک بازار خودتنظیم دارد تا یک ارتش متمرکز، و همین انعطاف‌پذیری، آن را در برابر ضربات هدفمند آسیب‌ناپذیر می‌کند. ▫️برای تحلیل‌گران غربی که عادت به خوانش اعتراضات خیابانی در چارچوب دوگانه «طرفدار حکومت در برابر مخالف حکومت» دارند، این پدیده یک پارادوکس جدی ایجاد کرده است. حضور میلیونی افرادی که چه بسا پیشتر از سیاست‌های اقتصادی یا اجتماعی نظام ناراضی بوده‌اند، اما اکنون با پرچم ایران در برابر پرچم اسرائیل و آمریکا ایستاده‌اند، نشان می‌دهد که «ملی‌گرایی دفاعی» می‌تواند از مرزهای سیاسی عبور کرده و وفاداری‌های فراحزبی را بسیج کند. این واقعیت به سیاست‌گذاران غربی می‌آموزد که تهدید نظامی، در بافتار فرهنگی با حافظه جنگ تحمیلی 12 روزه و رمضان، می‌تواند نتیجه معکوس دهد و به جای تسریع فروپاشی، انسجام بیافریند. نهایت سخن اینکه حضور شبانه خیابانی مردم نه یک راهپیمایی معمول، که بازنویسی معادله هزینه فایده جنگ از پایین‌ترین سطوح اجتماعی است. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

⭕️مرکز مطالعات آمریکا پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره) برگزار می کند: سلسله نشست های آمریکاشناسی در بستر جنگ جبهه آمریکایی صهیونیستی علیه ایران 🔰نشست اول: بحران انرژی، بحران قدرت: تحلیل تأثیر بحران انرژی در خلیج فارس بر بازار انرژی و منافع اقتصادی ایالات متحده آمریکا 🔻باحضور: 🔸 دکتر علی طاهری فرد ▫️مدرس دانشگاه و مدیر مؤسسه مطالعات انرژی سبحان 🔸 آقای حامد صاحب‌هنر ▫️مدرس دانشگاه و کارشناس حوزه انرژی 📆 دوشنبه ۲۴فروردین ماه 1405 ⏰ساعت 15:30 الی 17 🌐لینک حضور مجازی: skyroom.online/ch/sadr/ascenter ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

✅ تحلیلگر ژئوپلیتیک و کارشناس مسائل آمریکا: 📍وقتی دونالد ترامپ از «تغییر رژیم» در ایران حرف می‌زند، بیشتر شبیه یک شوخی است، این تغییر رژیم نیست؛ در بهترین حالت، یک جابه‌جایی نسلی است/ایالات متحده اکنون در موقعیت دشواری قرار گرفته؛ چرا که مشخص شد بزرگ‌ترین قدرت جهان نتوانسته طرف مقابل را به زانو درآورد و آن‌ها را وادار به تسلیم کند؛ در حالی که هدف اصلی دقیقاً همین بود... ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni