✳️ فارن پالیسی: چرا قدرتمندترین کشور جهان نمی‌تواند خواسته‌هایش را به کشوری که زیر فشار تحریم‌های اقتصادی و حملات نظامی بوده، تحمیل کند؟ ✍مجله فارن پالیسی با انتشار مطلبی تحت عنوان «معضل ایران که واشینگتن حاضر به حل آن نیست» نوشته است: 🔹آمریکا از زمان روی کار آمدن جمهوری اسلامی دچار دوگانگی بوده است. از یک سو، مسائل مشخصی داشته که می‌خواسته حل شوند؛ مانند آزادی گروگان‌ها و محدودیت‌های هسته‌ای. اما از سوی دیگر، هدفش سرنگونی نظام بوده، نه صرفاً مذاکره با آن. 🔹این دو نگرش، نزدیک به پنجاه سال است که در سیاست خارجی آمریکا با یکدیگر در تعارض‌اند. 🔹ما تقریباً هر روز می‌توانیم مصادیق این دوگانگی را در سیاست دولت فعلی آمریکا هم ببینیم. نمونه آن این است که ترامپ از یک طرف ایران را به نابودی تمدنش تهدید می‌کند و از طرف دیگر نسبت به مذاکرات ابراز خوش‌بینی می‌کند. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🔰توصیۀ عجم‌اوغلو به دانشجویان: «اجازه ندهید دیگران مقالۀ شما را بنویسند». عجم اوغلو: «به نظر من باید به باور درونی خودتان تکیه کنید؛ نه الزاماً به معنای باور ایدئولوژیک، شاید تا حدی، اما باور شما به چیزی که دنبال می‌کنید باید عامل تعیین‌کننده باشد. من معمولاً به افراد این توصیه را می‌کنم: فرض کنید مقاله‌ای را به یک مجله می‌فرستید و رد می‌شود. رد شدن همیشه یکی از نتایج بسیار محتمل بوده است. من خودم در دوران کاری‌ام رد شدن‌های بسیار زیادی را تجربه کرده‌ام و هنوز هم تجربه می‌کنم. بسیاری از افراد مشتاق و سخت‌کوش این غریزه را دارند که بگویند: بسیار خوب، مقاله را به مجله‌ای دیگر می‌فرستم، اما بگذارید همه نظرهایی را که از داوران دور نخست گرفته‌ام وارد کنم و به همه آن‌ها پاسخ بدهم. من با این کار موافق نیستم. اجازه ندهید دیگران مقاله شما را بنویسند. البته اگر نظرهای خوبی وجود دارد، آن‌ها را وارد کنید. اما باز هم کاری را انجام دهید که خودتان فکر می‌کنید برای مقاله‌تان خوب است؛ نه اینکه صرفاً بکوشید چند داور را راضی کنید، داورانی که شاید دیگر هیچ‌وقت با آن‌ها مواجه نشوید و داوران دور بعد ممکن است کاملاً متفاوت باشند. بنابراین، از این جهت، نظرهایی که از دیگران می‌گیرید بسیار مفیدند؛ اما نباید برده‌ی آن‌ها شوید.» ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

مرکز مطالعات راهبردی خلیج فارس دانشگاه شیراز، انجمن ایرانی مطالعات منطقه ای و انجمن علمی علوم سياسی دانشگاه شیراز برگزار می کنند: ‌ سلسله نشست های رفتارشناسی کنشگران بین المللی و منطقه ای در جنگ آمریکایی- اسراییلی علیه ایران ‌ نشست تخصصی: مناسبات چین و کشورهای خلیج فارس در پرتو تحولات جاری ‌ سخنرانان: دکتر بهاره سازمند (دانشیار مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران) موضوع: میان صلح و منفعت: بررسی دوگانگی های استراتژیک دیپلماسی چین در منطقه خلیج فارس ‌ دکتر علیرضا ثمودی (عضو هیئت علمی پژوهشکده ابرار) موضوع: رویکرد چین به جنگ آمریکا علیه ایران و چشم انداز روابط پکن با کشورهای خلیج فارس ‌ دبیر نشست: محمدصادق محمودی (دانشجوی دکتری علوم سیاسی) ‌ زمان: چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ماه ساعت ۱۸ ‌ در بستر مجازی اسکای روم https://skyroom.online/ch/farhangi.shirazu/elmi2 ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

✅ کمیته معارف و فلسفه با همکاری کمیته سیاسی ستاد همبستگی ملی دانشگاهیان دانشگاه شیراز برگزار می‌کند: ‌ ◀️ سلسله وبینارهای جنگ تحمیلی، دفاع مقدس و همبستگی ملی ایرانیان(نشست چهاردهم) ‌ 📌 موضوع: نظم نوین جهانی از ادعا تا واقعیت ‌ ❇️سخنرانان: ‌ 🔶دکتر غلامرضا خواجه‌سروی 🔹استادتمام علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی ‌ 🔶دکتر محمدهادی باشد جهرمی 🔹عضو هیأت علمی دانشگاه شیراز ‌ 🔶دکتر مهدی نادری (دبیر علمی نشست) 🔷عضو هیأت علمی دانشگاه شیراز ‌ 📅 زمان: چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت: ۱۵ - ۱۳ ‌ 🌐 لینک اسکای روم جهت شرکت در نشست: https://www.skyroom.online/ch/farhangi.shirazu/elmi ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

نوشدارو پس از مرگ سهراب: نیلی و رفقا آپدیت می‌شوند ✍️ علیرضا رعنائی ▫️دکتر مسعود نیلی از چهره‌های مهم اقتصاد در ایران است. شهرت علمی او فقط محصول حضور در دانشگاه شریف نیست؛ از یک‌سو دفاع مستمر از اقتصاد بازار، و از سوی دیگر حضور طولانی‌مدت، گاه آشکار و گاه در حاشیه، در میدان سیاست‌گذاری اقتصادی ایران، از او چهره‌ای ساخته که هم در فضای دانشگاهی و هم در محافل عمومی اقتصاد ایران محل ارجاع و مناقشه است. البته نیلیِ مسعود را نباید با نیلیِ فرهاد اشتباه گرفت؛ آن یکی هم از پهلوانان میدان اقتصاد است. ▪️از همان سال‌های آغازین برجسته‌شدن مسعود نیلی، نوعی تنش فکری میان او و فرشاد مؤمنی شکل گرفت. فرشاد از سنت اقتصاد توسعه در دانشگاه علامه طباطبائی می‌آمد و طرح دیگری از توسعه و پیشرفت ایران در ذهن داشت. او مدام مسعود را متهم می‌کرد که مسئله توسعه و ویژگی‌های خاص اقتصاد ایران را درک نمی‌کند (و البته این عدم‌درک را تعجب‌برانگیز هم نمی‌دانست!). در مقابل، مسعود معتقد بود فرشاد در تمام این سال‌ها کمتر گزاره‌ای متعین، مشخص و قابل‌ابطال به معنای علمی عرضه کرده و بیشتر در سطح نقدهای کلی باقی مانده است. من دکتر مسعود نیلی را در این سال‌ها دنبال کرده‌ام؛ همان‌طور که دکتر فرشاد مؤمنی، دکتر موسی غنی‌نژاد و دیگر استادان اقتصاد ایران (از دکتر عباس شاکری تا دکتر مسعود درخشان) را دنبال کرده‌ام. حتی شاید موسی را بیش از مسعود نیلی. اما مسعود یک ویژگی مهم داشته است: میل به یادگیری و بازسازی مداوم دستگاه فکری خود. تیم ساخته، شاگرد تربیت کرده و برای اقتصاد در دانشگاه شریف نهادسازی کرده است. تا آنجا که امسال شریف در مقطع کارشناسی اقتصاد هم دانشجو گرفت و خود شخصاً به مدارس تهران رفت تا دانش‌آموزان مستعد را قانع کند که اقتصاد بخوانند. حاصل این تلاش‌ها را امروز در سطح سیاست‌گذاری هم می‌بینیم؛ از جمله در حضور سیدعلی مدنی‌زاده در میدان رسمی اقتصاد ایران. 🔸اما منظورم از «یادگیری» در مورد مسعود نیلی چیست؟ حدود ده سال پیش، مسعود و همکارانش کتابی درباره اقتصاد ایران منتشر کردند که در آن، برخلاف تصویر رایج از نیلی، نشانه‌هایی از پذیرش ضرورت حضور دولت در اقتصاد دیده می‌شد. فرشاد مؤمنی همان زمان فرصت را غنیمت شمرد و گفت این کتاب نوعی اعتراف به شکست بنیادگرایی بازار در دانشگاه شریف است. به‌نظرم فرشاد در این مورد بیراه نمی‌گفت. مسعود و رفقا فهمیده بودند که حتی در سنت اقتصاد متعارف نیز مسئله دیگر «دولت یا بازار» نیست. بحث جدیدتر این است: چه نوع دولتی، با چه ظرفیتی، در چه سطحی، و با چه سازوکاری می‌تواند بازار بسازد، شکست‌های بازار را مهار کند و مسیر توسعه را هموار سازد؟ 🔹برای پیچیده‌ترشدن نزاع «مسعود-فرشاد» کافی است به این نکته توجه کنیم که هم فرشاد مؤمنی در دانشکده اقتصاد علامه از اقتصاد سیاسی سخن می‌گوید، و هم مسعود نیلی در دانشگاه شریف، البته بیشتر با زبان حکمرانی، به ضرورت نوعی اقتصاد سیاسی برای فهم اقتصاد ایران رسیده است. اما اقتصاد سیاسی فرشاد و اقتصاد سیاسی مسعود، اگرچه در لفظ به هم نزدیک می‌شوند، در مبنا و غایت تفاوتی جدی دارند؛ تفاوتی که جز اولوالباب را یارای فهم آن نیست! 🔺نیلی را از این جهت تحسین می‌کنم که فهمید باید از صورت‌بندی خام بازارگرایی فاصله بگیرد. موسی همچنان در همان افق کلاسیک لیبرتارین باقی مانده و بسیاری از مسائل ایران را با ارجاع مستقیم به بازار توضیح می‌دهد. مسعود اما واقع‌بین‌تر شده است. او فهمیده که در ایران نه بازار بدون دولت ساخته می‌شود، نه صنعت بدون سیاست صنعتی پیش می‌رود، و نه حکمرانی اقتصادی را می‌توان با چند شعار کلی درباره آزادی اقتصادی جایگزین کرد. البته این تغییر به معنای خروج از منظومه فکری پیشین او نیست؛ بیشتر به معنای به‌روزرسانی همان پروژه است: نسخه‌ای پیچیده‌تر، نهادی‌تر و حکمرانی‌محورتر از همان اقتصاد بازار. 🔻اکنون مسعود و رفقا کتاب تازه‌ای منتشر کرده‌اند. کتاب، دست‌کم در مقدمه و بخش‌هایی که تا اینجا خوانده‌ام، کتابی پدرمادردار است. درباره چالش‌های صنعتی ایران حرف می‌زند، عدد و رقم دارد، مسئله را شفاف طرح می‌کند و از ضرورت دولتی سخن می‌گوید که بتواند بازار را بسازد و صنعتی‌شدن را تسهیل کند. همین چرخش، یا دقیق‌تر بگویم همین «آپدیت»، مرا واداشت این یادداشت اولیه را بنویسم. در یادداشت‌های بعدی، بیشتر درباره کتاب جدید نیلی و معنای این تغییر در اقتصاد سیاسی ایران خواهم نوشت. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni