میدانید این عبارت‌ها از کجا شروع شد؟ «دانشگاه علم و صنعت نبود، ساختمان سپاه بود» «شرکت داروسازی نبود، شرکت تولیدکننده سلاح شیمیایی بود» «فولاد مبارکه نبود، کارخانه‌های فولادسازی برای تولید موشک بود» «انبار نفت نبود، محل نگهداری سوخت نیروهای سرکوب بود» «عسلویه و واحدهای پارس جنوبی نبود، محل تولید سوخت موشک بود» «مسکونی نبود، خانه سران نظام بود» «این‌ها مردم عادی نیستند، بازیگران جمهوری اسلامی‌اند که خود را مردمی نشان داده‌اند» 🔸 و هزاران توجیه آلوده دیگر که مردم را نسبت به دارایی‌های خودشان بیگانه و مسخ کردند؛ تا ویرانی ایران را توجیه‌پذیر و حتی ضروری جلوه دهند. 🔹 این روایت‌سازی‌ها از همان زمانی آغاز شد که به‌طور هدفمند روی افکار عمومی کار می‌کردند و می‌گفتند: «این تیم ملی ایران نیست، تیم جمهوری اسلامی است.» 🔸 تمام این پروژه‌های تبلیغاتی برای چنین روزی طراحی شده بود؛ روزی که تخریب، با برچسب «هدف مشروع» عرضه شود. با این حال، هنوز کسانی هستند که بر تکرار همین روایت‌ها اصرار دارند و می‌گویند: «ما اسیر پروپاگاندای اسرائیل و اینترنشنال نیستیم؛ این شما هستید که در پروپاگاندای ج. ا. غرق شده‌اید. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

❗️ ایران، ملتی تروریست... ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

رویـداد هنری و ادبی "بـراے ایــــــران" 🇮🇷 🔸در بخش‌های: شعر، نثـر‌ادبی (نامه، دلنوشته) پـوستر، عکـس، نقــاشی‌ کـودک بخش ویژه: طنز‌مکتوب، کارتون ✅ ویـژه دانـشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه‌های سراسرکشور 🎁 هـمراه بـا: ۲ میلیارد ریال جوایز نقدی 📆 مهلت دریافت آثار ۱۴٠۵/۲/۱۵ برای اطلاع از فراخوان، جوایز، اخبار رویداد و ارسال اثر به سایت foriran.shirazu.ac.ir یا کانال @artforiran در ایتا یا بله مراجعه فـرمایید. #کنگره_جهانی_محمد ﷺ ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

♦️مجله گلوبال این‌سایت (GIJ): 🔹اینها موشک نیستند؛ اینها ستون‌های خاورمیانه جدید هستند. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🎥 ایران، قدرتمند و توانمند؛ برتری موشکی و پهپادی با آرش ۲ از نگاه سی‌ان‌ان تُرک! ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🔰مجمع نخبگانی فروغ ایران با همکاری مرکز مطالعات منطق حکمرانی دانشگاه شیراز برگزار می‌کند: 🔶️ نشست مجازی: جنگ رمضان از منظر نخبگان ایرانی خارج از کشور: تاثیرات جنگ رمضان بر تحولات در نظم جهانی ✅ با حضور استاد برجسته ایرانی ساکن فرانسه، رئیس آکادمی ژئوپلیتیک پاریس و استاد دانشگاه سوربن: پرفسور علی راستبین دبیر نشست: دکتر منصور کنعانی عضو هیئت علمی دانشگاه شیراز و رایزن علمی سابق ایران در اروپا زمان: جمعه، ۱۴ فروردین ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ الی ۱۸ ⭕️ ورود برای عموم آزاد است ⭕️ در بستر مجازی اسکای روم: https://skyroom.online/ch/eorior/majmafars405 ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

✅ استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو: 📍من سال‌ها جنگ علیه ایران را شبیه سازی کرده بودم، این جنگ نباید اتفاق می‌افتاد، نتیجه این جنگ برای ما بدتر از ویتنام می‌شود، هرچند پذیرش این واقعیت برای ما دشوار است اما ایران به مرکز جدید قدرت جهانی تبدیل خواهد شد... ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

🧠 علمت رو کی بهت داد؟! ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

دانشگاه همدست و توهم بی‌طرفی: چرا «مقابله به مثل» در برابر حمله به دانشگاه‌های ایران نه یک انتخاب، که یک ضرورت بازدارنده است ✍️ روح‌اله شهنازی | عضو هیئت علمی دانشگاه شیراز (دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی) 🔹گزارش فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل، با عنوان «From economy of occupation to economy of genocide» نقشه‌ای از هم‌تنیدگی ساختاری دانشگاه‌های غربی با «اقتصاد نسل‌کشی» ترسیم می‌کند؛ جایی که موقوفات دانشگاه در سهام شرکت‌های تأمین‌کننده زیرساخت نظارت اسرائیل سرمایه‌گذاری می‌شود، بودجه پژوهشی اروپا مستقیماً به وزارت دفاع اسرائیل و همکاری با صنایع هوافضای آن سرازیر می‌گردد، و دانشگاه MIT با دریافت بودجه نظامی، الگوریتم‌های کنترل دسته‌های پهپادی را بهینه می‌کند؛ همان فناوری‌ای که بمباران هوشمند غزه را ممکن ساخته و ارزش سهام شرکت‌های تسلیحاتی را ۶۵ درصد افزایش داده است. در این زنجیره ارزش مرگ، دانشگاه‌ها در اسراییل نه حاشیه، بلکه هسته مرکزی «سرمایه‌داری نژادپرستانه» هستند. آنها با سرمایه‌گذاری مستقیم و مشروعیت‌بخشی علمی، نرخ بازدهی جنایت را افزایش می‌دهند. در چنین منظومه‌ای، وقتی رئیس دانشگاه تهران پس از حملات مستقیم اسراییل و امریکا به دانشگاه‌های ایران و ترور اساتید دانشگاه و دانشمندان ایرانی خواستار «عدم مقابله به مثل» می‌شود، این درخواست در واقع نادیده گرفتن منطق اقتصادی حاکم بر میدان نبرد است؛ بی‌عملی یک‌جانبه، هزینه فرصت تعرض را برای دشمن به صفر می‌رساند و انگیزه‌های سرمایه‌گذاری در فناوری‌های تهاجمی علیه ایران را تقویت می‌کند. 🔸از منظر اقتصادی، «مقابله به مثل» در اینجا نه یک واکنش تنبیهی، بلکه یک سیاست بازدارندگی هزینه‌زا است. هرگونه اقدام متقابل قیمت تمام‌شده همدستی با ماشین جنگ اسرائیل را برای آن دانشگاه‌ها افزایش می‌دهد. تجربه جنبش تحریم آکادمیک اسرائیل نشان داده که حتی فشارهای نمادین می‌تواند هزینه شهرت و دسترسی به بودجه را برای نهادهای همدست چنان بالا ببرد که برخی از آنها مجبور به تجدیدنظر شوند. در مقابل، پافشاری بر خویشتنداری، سیگنالی به بازار جهانی علم و امنیت می‌فرستد که «هزینه تعرض به دانشگاه‌های ایران صفر است» و این دقیقاً همان چیزی است که سرمایه‌گذاران ریسک‌پذیر در صنعت جنگ‌افزار اسراییل به دنبال آن هستند. رئیس دانشگاه تهران، به جای درخواست انفعال از نیروهای مسلح، می‌بایست از ظرفیت‌های دیپلماسی علمی و تحریم هوشمند آکادمیک استفاده کند تا همکاری با نهادهای همدست را برای طرف مقابل پرهزینه سازد. ▫️بخش فراموش‌شده دیگر، نقش دانشگاه‌های اسراییلی، اروپایی و امریکایی به عنوان «تأمین‌کننده مشروعیت اخلاقی» برای اقتصاد نسل‌کشی است. گزارش آلبانیز مستند می‌کند که چگونه برنامه‌های تبادل علمی و بودجه‌های تحقیقاتی مشترک، نه تنها فناوری، بلکه «مشروعیت» را به ماشین جنگی اسرائیل تزریق می‌کنند. وقتی یک دانشگاه اروپایی با وزارت دفاع اسرائیل پروژه مشترک تعریف می‌کند، عملاً به سرمایه‌گذاران و سیاستمداران این پیام را می‌دهد که همکاری با این رژیم امن و عادی است. این همان سازوکاری است که در اقتصاد مالی «کاهش حق بیمه ریسک» نامیده می‌شود. در مقابل، هرگونه اقدام متقابل از سوی دانشگاه‌های ایران مانند مطالبه شفافیت در مورد بودجه‌های نظامی، یا تشکیل پرونده‌های حقوقی بین‌المللی علیه این مشارکت‌ها می‌تواند حق بیمه ریسک همکاری با اسرائیل را افزایش داده و زنجیره تأمین مشروعیت را مختل کند. این نوع مقابله به مثل، دقیقاً در چارچوب «تحریم‌های ثانویه آکادمیک» قابل تعریف است و هیچ مغایرتی با اصول علمی ندارد. رئیس دانشگاه تهران به جای توصیه به انفعال، می‌توانست خواستار ایجاد «سامانه رتبه‌بندی اخلاقی دانشگاه‌ها بر اساس میزان همدستی با نسل‌کشی» شود و بدین ترتیب سلاحی اقتصادی-نمادین علیه دانشگاه‌های همدست جنایت در دست بگیرد. ▫️نکته نهایی، در اقتصاد جنگ، تسلیم یک‌جانبه نه تنها هزینه فعلی تعرض را کاهش نمی‌دهد، بلکه منحنی هزینه-فایده را برای متجاوز به شدت به نفع حملات بعدی تغییر می‌دهد. حملات اخیر به دانشگاه‌های ایران بخشی از یک راهبرد بلندمدت برای «کاهش توان بازدارندگی علمی» ایران است. اگر پاسخ این حملات صرفاً «خویشتنداری» باشد، دشمن متوجه می‌شود که می‌تواند با کمترین هزینه، بیشترین آسیب را به زیرساخت حیاتی دانش وارد آورد. مقابله به مثل نه تنها یک حق، که یک وظیفه راهبردی برای حفظ امنیت بلندمدت نهاد علم است. در مجموع درخواست «عدم مقابله به مثل» از سوی رئیس دانشگاه تهران، نه از سر خرد، بلکه ناشی از کژفهمی ماهیت سرمایه‌داری نژادپرست اسراییلی و منطق هزینه-فایده در اقتصاد جنگ است. در این میدان، سکوت پیشگی نه حفظ حرمت علم، که خیانت به آینده امنیت علمی کشور است. ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni

جهان اکنون قالیباف را رقیب رسانه‌ای ترامپ می‌داند 🔻توییت‌های رئیس مجلس چه کاری با بازارهای آمریکا کرده‌است؟ ✨💠 گفتمان دانشگاه شیراز 🆔 @goftemanuni