_‌خود خزانیمُ دم‌ از شوقِ بهاران می‌زنیم .

بچه‌ها جدی یه چیزی بشنوید از من نصیحت... اگه در حد مرگگگ عاشق درس خوندنید یا حتی اگه عاشقش نیستید، در حد مرگگگ دلتون می‌خواد علمم بیاموزید (اون چرت‌وپرتای مدرسه علم محسوب نمی‌شن) و خلاصه خیلیییی درس می‌خونید و خودتونو خفهه می‌کنید با درس، اصصلا اشکالی نداره چون این شمایید و این حقو داارید که هررر کاری می‌خواید بکنید ولی وقتی میاید جلوی کلاس می‌شینید و وقتی حتی معلم از شما سوال نپرسیده و شما حتی جواب سوالو مطمئن نیستیدد یهو داد می‌زنید که خانوم فکر کنم جوابش فلان و فلان چیز بود، ایننن دیگهه ربطی به درس خون و خرخون و فلان بودنتون نداره دوستان... اینکه با هر یدونه حرف مسخره‌ی معلم قهقههه بزنید و صداتون کلااسوو برردااارههه، دیگههه ربطی بهه خررخوونی نداارههه... این وارد یه مقوله‌ی دیگه می‌شه که لطف کنید و هرگز واردش نشید چون یه آدمایی مثل ما وجود دارن که وقتی با اینجور آدما مواجه می‌شن، اون احساس انزجار درونشون روی صفحه‌ی کنترل احساساتشون غلتتت می‌زنهه پسس نکنیددد اگهه اونا کرردنن، شماا یادد بگیرید و نکنیددد

_

اگر‌لبخندی‌نبود‌زندگی‌اندکی‌هم‌دلخوشی‌نداشت که بگوییم‌برای‌لبخند او...

همچو‌رویا‌از‌مقابل‌چشمان‌مان‌گذشت.

مشتاق‌بودیم‌برای‌آنان‌که مارا‌گوشه‌چشمی‌هم‌مهمان‌نمیکردند.

نمیدونم چی بگم و اصلا دست و دلم به تسلیت گفتن هم‌نمیره! امیدوارم ظهور نزدیک از اون چیزی باشه که فکر میکنیم.

_

سحر با،باد میگفتم حدیث آرزو مندی خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی.

_

رویا ها شاید ساخته تخیل باشند. شاید ساخته خاطرات.

_