➾
«من در دنیایی که دوام آوردن شاهکار بزرگی است، دوام آورده‌ام.»
☽✼▦╢ @𝚐𝚘𝚖𝚜𝚑𝚘𝚍𝚎𝚐𝚊𝚗 ▒⚣་⇐
➾
دلیلی که تو را به انزوا می‌کشاند در همان انزوا هم با تو می‌ماند
☽✼▦╢ @𝚐𝚘𝚖𝚜𝚑𝚘𝚍𝚎𝚐𝚊𝚗 ▒⚣་⇐
➾
همه چیز را به خوبی درک می‌کنم و این بالاخره مرا خواهد کشت!
☽✼▦╢ @𝚐𝚘𝚖𝚜𝚑𝚘𝚍𝚎𝚐𝚊𝚗 ▒⚣་⇐
➾
«چشمان تو مرا از زیر سرپوش، از زیر سنگ لحد، از قبرِ رنج بیرون میکشد.»
☽✼▦╢ @𝚐𝚘𝚖𝚜𝚑𝚘𝚍𝚎𝚐𝚊𝚗 ▒⚣་⇐
◎⚶
بعضی شب‌ها فقط به این فکر می‌کنی، که هرطور شده فقط باید همین یه شب بگذره.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
احساس بیگانگی دارم. حتی با آدم درون ذهنم. انگار به هر چیزی فکر کنم، قبل از به زبون آوردن، ارزش خودش رو از دست داده. واقعیت به صورت یه جسم انتزاعی داخل ذهنم در اومده. بیان احساساتم راجع به ساده‌ترین چیزهای روزمره، باعث بالا رفتن چند جفت ابرو و نگاه‌های متعجب اطرافیان می‌شه.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
زندگی از من همه‌چیز می‌خواد، اما من چیز زیادی ازش نمی‌خوام. یکم آرامش، یه جایی که بشه توش چند تا نفس راحت کشید، یه دلیل ساده برای ادامه دادن. ولی معامله باهاش منصفانه نیست. تقابل این ذات کمال‌گرای احمق آدمیزادی، با این مرد مختصر و معمولی‌ای که هستم، به همون اندازه که چالش‌برانگیزه، نتیجه‌ش هم مشخصه. یه پام مونده این‌ور جوب و یه پام اون‌ور جوب، و این فاصله هی بیشتر و بیشتر می‌شه. گویا تو بحبوحه‌‌ی خلقت از انسان خواستن واسه تست یه جمله بگه، گفته سلام بر تناقض.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
اصرار می‌کرد بیا، مدت زیادیه ندیدمت، اما روبروی هم که نشستیم، دو تا آدم غریبه بودیم که فقط دلتنگ هم می‌شن، ولی حرف مشترکی برای گفتن ندارن. بعد از کلی تلاش بی‌نتیجه برای باز کردن سر صحبت از جانب هردومون، بهش گفتم یه فیلم ببینیم، به اندازه‌ای همدیگه رو می‌شناسیم که بشه کنار هم سکوت کنیم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔