◎⚶
هر چیزی من رو به چیز دیگه‌ای پیوند می‌ده. به هر چیزی برای رهایی چنگ می‌زنم، اما مثل یه زنجیره‌ی بی‌انتها می‌مونه که راه خلاصی ازش ندارم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
اصرار می‌کرد بیا، مدت زیادیه ندیدمت، اما روبروی هم که نشستیم، دو تا آدم غریبه بودیم که فقط دلتنگ هم می‌شن، ولی حرف مشترکی برای گفتن ندارن. بعد از کلی تلاش بی‌نتیجه برای باز کردن سر صحبت از جانب هردومون، بهش گفتم یه فیلم ببینیم، به اندازه‌ای همدیگه رو می‌شناسیم که بشه کنار هم سکوت کنیم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
بین آسمون و زمین معلق موندم. از یه طنابی که معلوم نیست انتهاش به کدوم نقطه از آسمون وصله آویزون شدم، مدام در حال چرخ خوردنم، کوبیده می‌شم به دیوارهای نامرئی‌ای که فقط یه ثانیه قبل برخورد دیده می‌شن.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
نه دیگه آرزویی مونده و نه دیگه انتظاری، لذا جهان یکنواخت‌تر شده، فراز و فرود عجیبی نداره. فاصله‌ها کم‌رنگ‌تر شدن یا از بین رفتن؟ شاید هم تنها مفهوم خودشون رو از دست دادن. فقط اما فعل‌های ماضی مونده. هر جایی که نشستی و خاطره‌ای به ذهنت اومد، یا حتی یه قدم جلوتر رفتی و کلمه‌ش کردی، یعنی یه لگد به گذشته زدی و چهارتا فعل ماضی دیگه رو زنده کردی، هرچند روایت بالاخره تموم می‌شه، ولی تو یادت نمیاد کی از زندگی دست کشیدی.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
می‌گفت من فقط یه بار شکست خوردم، ولی خیلی برام سنگین تموم شد. مشکل اینه درد رو حس می‌کنم اما تصویر از یادم رفته، واسه همون پیش هرکی نشستم یه داستان متفاوت از رنجی که می‌کشم رو تعریف کردم، ولی خودم می‌دونم به هیچکی دروغ نگفتم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
انگار یکی کل وجودم رو گرفته توی مشتش و داره فشارم می‌ده، چند قدم دیگه مونده تا از پا دربیام. آقاجون می‌گفت مردی که دل نداره زیر سنگ آسیاب له می‌شه، ولی نگفت تا کی باید وایساد و جرات نشون داد؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
اگه ازم بپرسن حیات چطور کشف شد؟ احتمالا جواب بدم با اولین نگاه تو. اون‌جایی که ترک‌های ظریف شادی گوشه‌ی چشم‌هات جمع شدن و ذوقت رو دیدم. قبلش رو نمی‌دونم، انگار یه پلانکتون بودم در قعر اقیانوس آرام، بی‌خبر از نور، بی‌نیاز از هوا. حالا اگه ازم بپرسن پشیمونی؟ می‌گم نه، گرچه این پلانکتون تک‌سلولی بعد از تو، دوباره به جای سابقش در قعر اقیانوس برگشته، بی‌حرکت و خاموش. منتظره چند میلیون سال بگذره تا تبدیل به بخشی از سوخت‌های فسیلی برای نسل‌های بعدی بشه.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
فردا خیلی دیره. فردا برای همه‌چیز دیره، حتی برای اینکه باز هم ادای امیدواری دربیارم. چرخه‌ی معیوبی که از روزها ساختم، نیازمند یه پایان در دسترسه. دیگه نمی‌دونم چطور باید به جلو حرکت کنم. بگو در تابوت رو ببندن.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
زمان یکی یکی دلبستگی‌های آدمی رو می‌گیره. بر اثر تکرار این پیشامد، حفره‌های به وجود اومده تبدیل به یه گودی عمیق داخل روح می‌شن، که اسمش رو گذاشتن بی‌تفاوتی.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
چشم که باز کردم، تاریکی اتاق پر از تصویرهای خواب بدی بود که دیده بودم، درست نمی‌دونستم هنوز خوابم یا بیدار شدم. کمی طول کشید تا به خودم بیام، نفسم رو جا بیارم و بهش فکر نکنم تا دوباره بتونم بخوابم. وقتی چند شب پشت سر هم تکرار شد، تصمیم گرفتم یه سری کلمه کلیدی از خوابم بنویسم، شاید وقتی که بیدار شدم، به خاطر بیارم چی شده. صبح که پا می‌شدم، چیزی یادم نبود، اما همون چند تا کلمه برای بازسازی تصویرهای ذهنی و برگشتن حال بدم کافی بود. بعد از یه هفته دیگه ننوشتم، و نخواستم که چیزی به خاطر بیارم. می‌دونستم قرار نیست یادم بمونه، پس چه لزومی داشت اصلا بهش فکر کنم؟ تا اینکه چند وقت بعد، انگار همه‌چیز خودش تموم شد. انگار که از اول خوابی در کار نبود.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
فردا که رسید، بهش بگو از من بگذره. نوبتم رو پاس می‌دم، شاید دست بعدی برگ بهتری داشت.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
دیدی آدم‌ها چطور از خاطره‌هاشون فرار می‌کنن؟ این آهنگ رو رد کن. فلان‌جا اگه می‌خواین برین، من نمیام. بیا این هودی مال تو، من دیگه نمی‌پوشمش.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔