◎⚶
مدتیه خیال می‌کنم در همه‌ی مرزهام دشمن‌های خارجی کمین کردن، لذا به سبک انور خوجه، به تمام واحد‌های روانیم دستور دادم هزاران سنگر داخلی بسازن، در تک‌تک مرزها. دیگه فرقی نمی‌کنه کجام، همیشه پشت یه دیوار دفاعی قرار گرفتم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
ما که جسارتش رو نداشتیم کاپیتان، بذار دنیا خودش یه تصمیمی بگیره.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
فاصله یعنی همین قابی که معلوم نیست کی دوباره اتفاق بیفته، یعنی غم‌هایی که نشد کنار هم با دو تا استکان چایی قورتشون بدیم، یعنی اختلاف زمانی‌ای که هیچ‌وقت هماهنگ نشد، همین چندتا بهاری که گذشت و نبودی، فوتبال‌هایی که از یه گیرنده دنبال نکردیم، بغض‌هایی که به گریه ننشست، خاطره‌هایی که یکی ساخت و اون‌یکی فقط شنید، اون جای خالی‌ای که همیشه بیشتر از همه به چشم میاد. فاصله یعنی عکس، یعنی تماس ویدیویی، یعنی مرز.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
اگه می‌شد با فکر کردن به چیزی، اون چیز به حقیقت عینی تبدیل بشه، من تا الان زیر خروار رویاهام دفن شده بودم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
مثل اون تیکه سنگی شدم که زندگی تا بالای تپه‌ی خاطره‌ها بردتش، و حالا ولش کرده به سمت دره‌ی فراموشی.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
خواستم بگم بهت فکر کردم، اما حرف زدن با کسی که نیست، مثل رها کردن یه بادبادکه، یه‌جا که جریان باد دیگه پایدار نیست و خاصیت آیرودینامیکی خودش رو از دست می‌ده، سقوط می‌کنه و به زمین می‌افته. همین‌قدر بیهوده، همین‌قدر شبیه.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
روی مرز فراموشی وایسادم، امید به این‌که سکوت شب دیگه پناه پشیمونی نباشه. فردا که رسید، بهش بگو ناکام نبودم، ولی یکم استاندارد آزمون‌هاش رو پایین‌تر بیاره، آخه من خیلی وقت‌ها فقط یه قدم تا رسیدن فاصله داشتم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
روی نقطه‌ی پرگار این دایره‌ی امکان گیر افتادی و هر روز از شانس داشتن زندگی بهتر محروم می‌شی. شعاع جغرافیای ما، قد آزادی آدم توی این دنیا کوچیکه. به هرکی نگاهش سمت این خاک افتاد، بگین ما آدم‌های خوشبختی نبودیم، ولی بیخیال این زندگی هم نشدیم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
همیشه فکر می‌کردی آینده یه چیز در دسترسه، دنیا دیر یا زود به این نتیجه می‌رسه که به مراد تو یه ذره آروم‌تر بچرخه، یه تخفیفی روی گذر زمان بهت می‌ده، یا سهم عقب افتاده‌ت رو با بهره‌ش بهت برمی‌گردونه، خیال می‌کردی همه‌چی بالاخره جور می‌شه و تصویرهای ذهنیت ساخته می‌شن، با دست‌هات، که آخرش روی صندلی لب تراس می‌شینی و بدون هیچ عجله و اضطرابی، با یه فنجون قهوه‌ای که قرار نیست سرد بشه، خیره می‌مونی به کوچه‌ای که از همیشه ساکن‌تره، و تصور می‌کنی که شاید یکی از همین فرداها اون اتفاق خوبه برای تو هم افتاد.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
اتفاق‌هایی که می‌افته، همون‌قدر اجتناب‌ناپذیره که وقتی یه جسمی رو رها کنی، به سمت زمین کشیده می‌شه.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔