◎⚶
می‌گفت قلبم نشتی داره انگار، گاهی سلام یا محبتی میاد گرمش می‌کنه و اون جای خالی موقتا پر می‌شه، مدتی می‌گذره و به روال سابق برمی‌گرده، دوباره خون از اون حفره‌ی به‌جا مونده جاری می‌شه و از دست می‌ره، شاید علت کم‌خونیم همین باشه، ولی با این اوصاف می‌دونی که فایده هم نداره، هرکار بکنم باز قلبم نشتی داره انگار.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
برام هدیه خریده بود، کتاب یک عاشقانه آرام از نادر ابراهیمی، یادش رفته بود ما زنده به آنیم که آرام نگیریم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
باید جایی باشه که اعتراف کرد همه‌چی تموم شده، با این که متاسفانه حکایت همچنان باقیه کاپیتان.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
از اون جنس رازهایی که مثل مته‌ی دریل از درون به قفسه‌ی سینه فشار میارن، که منتظرن راهی باز کنن و بیرون بریزن، از همون بهونه‌ها که یهو جلوی یه رهگذر رو می‌گیری و می‌گی راستی، فردا ساعت چنده؟ می‌شه یه بار فردا از شب شروع نشه؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
خاستگاه تموم پشیمونی‌ها از جاییه که همه‌چی شروع می‌شه، یعنی اولین فکری که نباید به ذهن خطور می‌کرد، یا اولین سلامی که نباید به جواب می‌رسید، یا حتی اولین دستی که نباید دراز می‌شد. آدمیزاد اون توپ پینگ‌پنگیه که بین دو راکت پشیمونی و افسوس، بی‌وقفه در حال رفت و برگشته، در نهایت یکی از این راکت‌ها ست نهایی رو برنده می‌شه و انسان تکلیفش رو می‌فهمه.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
حتی نمی‌تونم بگم این زندگی واقعا مال منه. نه اون سر فرود آورده که خواسته‌هام رو طبق میلم با یک تلاش نسبی بهم بده، نه من اون‌قدری همت داشتم که اون رو به زیر بکشم، تا بتونم تو روی کمال‌گرایی افراطی خودم لبخند بزنم. گویا هردو توی این نبرد دائمی گرفتار شدیم، هر دو سرسخت، هر دو طلبکار.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
انگار جدی‌ترین حرف‌هام هم شوخیه، جوری که از این آدمیزاد احمقی که ساختم کسی انتظار توضیح نداره. اصلا کی حوصله داره پشت هر شوخی دنبال یه حقیقت بگرده؟ مگه نه؟ آدمی که عادت داره به همه‌چی بخنده، حرف حسابش هم خنده‌دار به‌نظر میاد. اما خب، کی گفته حقیقت همیشه باید جدی باشه؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
دیروز به بلندای چند لحظه بهت فکر کردم و حتی دستم نکشید که صفحه‌ای باز کنم و تصویر جدیدی ازت ببینم. مثل کتابی که جلدش آشناست اما داستانش چیز تازه‌ای برای خوندن نداره. به قول شاملو که می‌گفت چرا هرکی با ما سر و کار داشت، کارش با دلتنگیه؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
می‌گن یه‌جا تو افسانه‌های قدیمی اومده، اون‌هایی که اولین چای جمعه‌‌شون رو با صورت نشسته می‌خورن، آدم‌هایی هستن که راحت‌تر رها می‌کنن، که خیلی وقته با لکه‌های کوچیک زندگی روی روح و جسمشون کنار اومدن.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
عهد بستی که سر جنگ نداشته باشی با روزگار، هر مسافری به ایستگاه روزهات رسید، با لبخند بدرقه‌ش کردی، دست به هر غنچه‌ای زدی شکفته شد، رنگ امید پاشیدی به هرجایی که بوی زندگی نمی‌داد، دست گرفتی از هر دلی که زخم خورده بود، ردپای حضورت روی خاطرات ناتموم همه موندگار شد. حالا که این همه ساختی، اگه هنوز کسی نبوده که بپرسه، باید بگم حالت چطوره کاپیتان؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔
◎⚶
فاصله افتاده بین تمام چیزهایی که قلبا می‌خواستم و آدمی که امروز بهش تبدیل شدم. تاریکی شب پناه پشیمونیه، چای بعدی رو پررنگ کن کاپیتان، گویا شب درازه و حسرت‌ها بسیار.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 ➾♔