◎⚶
زمانی رؤیات به اندازه‌ی دنیای اطرافت بزرگه و هرچه بزرگتر می‌شی رؤیات هم‌تراز با دنیات کوچیک‌تر می‌شه، به قول کیارستمی وقتی نوجوون بودم تو رؤیاهام به صورت مردی که الان هستم تف می‌انداختم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛➾♔
◎⚶
گفت انگار چیزی برای کشف کردن نمونده، به خیالت قراره داستانی شکل بگیره که قبلا روایت نشده، توی ذهنت کلی صغری کبری می‌چینی تا بفهمی چی باید بگی و چیکار باید بکنی، اما سر بزنگاه می‌بینی عجب، انگار این فیلم رو قبلا دیدم. خب زندگی! چیز جدید چی داری؟
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛➾♔
◎⚶
یه شب که همه‌چی زیادی تغییر کرده بود، گفت منم دیگه اون آدم سابق نیستم، می‌شه خونه که عوض کردی منم بار وانت کنی؟ قول می‌دم اثاثیه منزل خوبی باشم.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛➾♔
◎⚶
جای سرت روی شونه‌م خالی مونده که چی؟ هوای سرد، دوتا تیکه سنگ می‌خواد و منظره‌ی غروب شهر. یادته از اون بالا آدم‌ها چقدر دور بودن؟ چه فاصله‌ای بینمون افتاده، بیشتر از تمام اون نقطه‌هایی که فقط با نوک انگشت اشاره‌ت محو می‌شدن.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛➾♔
◎⚶
زمان زخمی رو درمان نمی‌کنه، فقط مثل یک خط‌کش نامرئی با هر لحظه‌ای که می‌گذره، عمق زخم رو بهتر بهت نشون می‌ده. گویا تماشاچی سینمایی شدی که باید تیتراژ پایانی رو ببینی، تا اجازه خروج داشته باشی.
░◎ @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛➾♔
