اگه یه سال بعد همچنان تو همین نقطه مونده بودم، دیگه قبول میکنم زندگی به زحمت زیستن نمیارزه کاپیتان.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
میگفت بعد از نیم ساعت مکالمهی جدی شروع میکنی به خندیدن، آدم فکر میکنه تمام این مدت داشتی مسخرهش میکردی.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
میخوام با سر روی زمین راه برم و پاهام رو به سقف آسمون بکوبم، چون اجتناب از مرگ یعنی امید به زندگی.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
ته چشمهات یه لبخند تهنشین شده، یه آهنگ هدبنگر میتونه مردمکهات رو به تعادل برسونه، چشمهات بدون خنده مثل فیلان بدون فیلانه.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
به قول آقای دیوید کوشنر همزمان هم دوستش دارم و هم ازش متنفرم، زندگی رو عرض میکنم.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
این نیمکت به اندازهی دو نفر جا داره، ولی غریبهها زبان مشترکی ندارن. فرسنگها دور یه جایی روی یک نیمکت دونفرهی دیگه آدمی نشسته که اون هم مونسی نداره. این دو نفر زمانی یه داستان مشترک داشتن که حالا از بین رفته، روایت باقی مونده فقط فراموشیه.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
یکسوم عمرم رو در خواب گذروندم و احتمالا قرار نیست این روند تغییر کنه، راستش زیاد هم ناراضی نیستم. چون وقتی به چکلیست روزانهم نگاه میکنم، جزو معدود کارهاییه که میتونم با اطمینان تیک بزنم. انگار وقتی باقی برنامهها رو نصفه رها کردم، خوابیدن تنها گزینهایه که لازم نیست براش بجنگم.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
اگه میشد با فکر کردن لحظهای رو تجربه کرد، به برف فکر میکردم و کفشهایی که سر نمیخورن. ولی برای حل مسئله باید به لحظهی حال فکر کرد و غنیمتی که از زندگی توی دستهات داری.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
که انسان یه حیوان ناطقه! اما در تاریکی شب عقلش رو کنار زبالهها دم در میذاره، تا وقتی سپیدهی صبح بیاد و بهش یاد بده که از نو شروع کن، بینیاز از بازگشت به دیروز.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
چشمم آب نمیخوره، اما تو ادامه بده، شاید آخر یکی از همین شبها کفهی ترازو به سمت امید سنگینی کرد، شاید صبح که بیدار شدی چشمهات خندید.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
هرچی به قلب آدمیزاد نزدیکتر باشه آسیبزنندهتر هم میشه، این رو باید با خط درشت بنویسم.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛