این نیمکت به اندازه‌ی دو نفر جا داره، ولی غریبه‌ها زبان مشترکی ندارن. فرسنگ‌ها دور یه جایی روی یک نیمکت دونفره‌ی دیگه آدمی نشسته که اون هم مونسی نداره. این دو نفر زمانی یه داستان مشترک داشتن که حالا از بین رفته، روایت باقی مونده فقط فراموشیه. @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
یک‌سوم عمرم رو در خواب گذروندم و احتمالا قرار نیست این روند تغییر کنه، راستش زیاد هم ناراضی نیستم. چون وقتی به چک‌لیست روزانه‌م نگاه می‌کنم، جزو معدود کارهاییه که می‌تونم با اطمینان تیک بزنم. انگار وقتی باقی برنامه‌ها رو نصفه رها کردم، خوابیدن تنها گزینه‌ایه که لازم نیست براش بجنگم. @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
اگه می‌شد با فکر کردن لحظه‌ای رو تجربه کرد، به برف فکر می‌کردم و کفش‌هایی که سر نمی‌خورن. ولی برای حل مسئله باید به لحظه‌ی حال فکر کرد و غنیمتی که از زندگی توی دست‌هات داری. @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
که انسان یه حیوان ناطقه! اما در تاریکی شب عقلش رو کنار زباله‌ها دم در می‌ذاره، تا وقتی سپیده‌ی صبح بیاد و بهش یاد بده که از نو شروع کن، بی‌نیاز از بازگشت به دیروز. @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
باید جایی پیدا کنی برای گم شدن، جایی برای گمنامی، جایی برای ناپدید شدن، جایی که هیچکس داستانت رو نشنیده، جایی که چشم‌ها هنوز بهت عادت نکرده باشن. @𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
