اگه میشد با فکر کردن لحظهای رو تجربه کرد، به برف فکر میکردم و کفشهایی که سر نمیخورن. ولی برای حل مسئله باید به لحظهی حال فکر کرد و غنیمتی که از زندگی توی دستهات داری.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
که انسان یه حیوان ناطقه! اما در تاریکی شب عقلش رو کنار زبالهها دم در میذاره، تا وقتی سپیدهی صبح بیاد و بهش یاد بده که از نو شروع کن، بینیاز از بازگشت به دیروز.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
چشمم آب نمیخوره، اما تو ادامه بده، شاید آخر یکی از همین شبها کفهی ترازو به سمت امید سنگینی کرد، شاید صبح که بیدار شدی چشمهات خندید.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
هرچی به قلب آدمیزاد نزدیکتر باشه آسیبزنندهتر هم میشه، این رو باید با خط درشت بنویسم.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
باید جایی پیدا کنی برای گم شدن، جایی برای گمنامی، جایی برای ناپدید شدن، جایی که هیچکس داستانت رو نشنیده، جایی که چشمها هنوز بهت عادت نکرده باشن.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
مثل یه بطری در حال چرخش که نمیدونی قراره روی غم ثابت بمونه یا بیتفاوتی.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
معمولا هرچه جوابها سادهتر باشه بهطبع انتخابها سختتره، میدونی چی درسته ولی آیا میتونی باهاش کنار بیای؟
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
میخوام با سر روی زمین راه برم و پاهام رو به سقف آسمون بکوبم، چون اجتناب از مرگ یعنی امید به زندگی.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
میخوام یه کاراکتر داخل یکی از این سریالهای ایرانی باشم، اونی که تصادف شدیدی کرده و حافظهش رو از دست داده، جور دیگهای نمیشه با این افکار کنار اومد.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛