معمولا هرچه جواب‌ها ساده‌تر باشه به‌طبع انتخاب‌ها سخت‌تره، می‌دونی چی درسته ولی آیا می‌تونی باهاش کنار بیای؟
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
می‌خوام با سر روی زمین راه برم و پاهام رو به سقف آسمون بکوبم، چون اجتناب از مرگ یعنی امید به زندگی.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
می‌خوام یه کاراکتر داخل یکی از این سریال‌های ایرانی باشم، اونی که تصادف شدیدی کرده و حافظه‌ش رو از دست داده، جور دیگه‌ای نمی‌شه با این افکار کنار اومد.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
اگه شانس منه تصادف هم بکنم آسیبی به افکارم وارد نمی‌شه و مثل روز اول شفافه، منتها به لحاظ جسمی مثل ژان بوبی دچار سندرم لاکد این می‌شم.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
این خلقت بر پایه‌ی سندرم استکهلم بنا شده کاپیتان، ایشالا خلقت بعدی که یه عارضه‌ی روانی کمتر داشتم دیگه سراغت نمیام.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
ته چشم‌هات یه لبخند ته‌نشین شده، یه آهنگ هدبنگر می‌تونه مردمک‌هات رو به تعادل برسونه، چشم‌هات بدون خنده مثل فیلان بدون فیلانه.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
اون‌شب وسط جنگل نشسته بودیم، بهش گفتم می‌دونی چیه؟ به این حال نزار عادت کردم، به این بی‌انگیزگی، بیا بازم قرار بذاریم و بهش نرسیم، بعد شروع کردیم به قهقهه زدن. کامو یه جایی می‌گفت عادت به ناامیدی از خود ناامیدی بدتره، ناامید نیستم ولی گویا به این حال عادت کردم، وقتشه بگی در تابوت رو ببندن.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
همون کارهای قبلی رو تکرار می‌کنم و دنبال نتیجه‌ی متفاوت می‌گردم، آفرین بر حماقتت انسان.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
باید بهش می‌گفتم اگر من ژان بوبی باشم شما پلک چشم چپ بنده هستین، زبان ارتباطی من با این دنیای دون.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛
اغلب آدم‌ها راجع به افکارشون با کسی حرف نمی‌زنن، در صورتی که مکالمه‌ی واقعی حاصل بیان ناگفته‌ترین افکاره. فرقی نمی‌کنه علت چیه، ضرورتی نمی‌بینن یا از تبعاتش می‌ترسن، در نهایت همه باید بدونن که چرا تمام نیمکت‌های پارک برای دو نفر جا دارن.
@𝑔𝑜𝑚𝑠ℎ𝑜𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛