- حکایت ناخوشایندی است آقای عزیز. اگر از من درباره ی آنان که روزگاری به عمق زندگی ام راه یافته بودند بپرسید، می توانم بیشترشان را اینگونه توصیف کنم:
زخمی عظیم و عمیق بر چهره ی زندگی ام. -𓍢
ׄ
شخصیت فعلی، وضعیت زندگی و تمام چیزهایی که دارم، بدون کم و کاست همان چیزهاییست که هرگز نمی‌خواستم. احتمالا من در به دست آوردن چیزهایی که نمی‌خواهم استعداد فراوانی دارم، کاش می‌شد تو را هم نخواهم.
ׄ𓍢
ׄ
پرسید: از تنهاتر شدن نمی‌ترسی؟
گفتم هرگز، چرا که وقتی چیزی در کمال خودش باشد، یعنی به بیشترین مقدار ممکن در آن رسیده است و بیش از آن در کار نیست. من به کمال تنهایی رسیده‌ام، تنهاتر نمی‌شوم.
ׄ𓍢
ׄ
- عزیزدلم، درست است که من راه بروز ندادن رنج‌هایم را آموخته‌ام و با کوشش بسیار در مقابل بروز آنها مقاومت کرده‌ام، اما درست نیست که تو فکر کنی هرگز غمی نداشته‌ام. عدم بروز، علتی برای عدم وجود نیست. -
ׄ𓍢
ׄ
- همیشه کوشیده‌ام تا تلخی‌ها و رنج‌ها را به فراموشی بسپارم اما تلاش‌هایم بی‌حاصل بوده است. می‌دانید؟ من فکر می‌کنم بعضی‌ها با طبیعتی مستعد حفظ و پاسداری از رنج‌ها زاده می‌شوند و خب، طبیعت چیزی را هم که نمی‌شود تغییر داد. -
ׄ𓍢
