ׄ
- و به تجربه آموختم حفره‌هایی که پس از رویدادهای ناگوار در روح آدمی ایجاد می‌شود، با کلمات امیدبخش، دلداری و مسکن ها پر نمی‌شود و از بین نمی‌رود؛ بلکه فقط دهانه‌ی حفره‌ها را می‌پوشاند. به محض مرور دوباره‌ی آن حوادث، آدمی به عمق تاریک حفره‌ها سقوط می‌کند. -
ׄ𓍢
ׄ
تعجب می‌کنم که گاهی بعضی‌ها می‌گویند باید خودم را بردارم و به یک جای خوب و روح‌افزا ببرم. بهتر آن است که خودت را نبری، اصلا نباید خودت را ببری. تمام بدبختی ها و فلاکت ها از این "خود" است.
ׄ𓍢
ׄ
- در گوشش زمزمه کردم: وجود، حضور یا عدم وجود و حضور بعضی از چیزها، هرگز عادی نمی‌شود. زیبایی تو نیز همین است، هرگز برایم عادی نخواهد شد، انگار همیشه برای اولین بار می‌بینمت. -
ׄ𓍢
