ׄ
- بلندمرتبه ترین مرثیه‌ها، برای قدم‌هایی است که به نرسیدن محکوم شده‌اند؛ برای گام‌هایی که بستر جویبارهای سوگواری و رنج را پیموده و در انتها به رودخانه‌های همیشه روان انزوا و ناامیدی راه یافته‌اند. -
ׄ𓍢
ׄ
در مکان های زیادی بوده‌ام اما به هیچ مکانی تعلق نداشته‌ام، لحظه‌های زیادی در زندگی‌ام داشته‌ام اما لحظه‌ای زندگی نکرده‌ام و چیزهای زیادی داشته‌ام و هرگز از فقر جدا نبوده‌ام. زندگی من تقابل احمقانه‌ی تضادهاست.
ׄ𓍢
ׄ
گاهی به مکالماتم با دیگران، از ساعتی پیش گرفته تا سال‌های پیش، نگاه می‌کنم. دلم می‌خواهد که ساعت‌ها با بعضی از آنان بگویم و بشنوم و لبخند به لب‌هایم باز گردد، اما احساس بی‌فایده بودن، زیادی بودن و نامناسب بودن برای معاشرت مانعم می‌شود و اینگونه ریشه‌های تنهایی‌ام محکم‌تر می‌شود.
ׄ𓍢
ׄ
الکس در نامه‌اش نوشته بود:" دوست عزیزم، دیشب به محاسبه ی دارایی‌ام از اندوه‌ها مشغول بودم و باید بگویم این مقدار نمی‌تواند ناشی از سال‌های بزرگسالی و عقلانیت باشد، احتمالا من از گهواره مشغول جمع آوری اندوه بوده‌ام."
ׄ𓍢
ׄ
تصور می‌کنم در بیشتر لحظاتی که احساس شادمانی می‌کردم، به معنای واقعی خوشحال نبودم بلکه تنها گمان می‌بردم که شادم؛ اما مشکل این نیست، مشکل این است که مدت‌هاست گمان شاد بودن هم ندارم.
ׄ𓍢
ׄ
هر روز کسی را در آینه می‌بینم که مهر نرسیدن بر روح و نقش اندوه بر چشمان گودافتاده و تیره‌اش زده‌اند؛ کسی که انگار برای تحمل رنج و اندوه به دنیا آمده است، کسی که در تمام ابعاد زندگی‌اش ناتمام به نظر می‌رسد.
ׄ𓍢
ׄ
در دفتر یادداشت‌هایش نوشته بود: مدت‌ها بود که دائما مرز بین واقعیت و کابوس باریک و باریک‌تر میشد و امروز که چشم‌هایم را باز کردم، دیگر نتوانستم تشخیص دهم که واقعیت است یا در حال تماشای ادامه‌ی کابوس هستم. -
ׄ𓍢
