ׄ
من رو به دریا ایستاده بودم و تو پشت به دریا در چشمان من خیره شده بودی. هرچه می‌گفتم عزیز من امواج بی‌رحم شتابان به سوی ما می‌آیند، تو مرا به ناامیدی متهم می‌کردی. حالا که غوطه‌وریم، می‌بینی این موج‌ها چقدر ویرانگرند؟
ׄ𓍢
ׄ
خانه‌های ویرانه همیشه مرا یاد خودم می‌اندازند. بناهایی که هنوز به طور کامل از بین نرفته‌اند، اما ماهیت خود را از دست داده‌اند و دیگر زندگی در آنها جریان ندارد.
ׄ𓍢
ׄ
گمان می‌کردم تغییر کرده‌ام و دیگر نه نیازی به تو خواهم داشت، نه به تو فکر خواهم کرد و نه دلتنگت خواهم شد اما فهمیدم کافکا درست می‌گفت. فریب‌ها بیش از تغییر رخ می‌دهند.
ׄ𓍢
