ׄ
من از درک اینکه چگونه روزگاری آسمان افکارم تحت سیطره‌ی امید و شوق بود و امروز سرم جولانگاه اسب‌های سرکش ناامیدی است، عاجزم. این ناتوانی در فهمیدن آنچه بر من گذشته، روحم را شکنجه می‌کند.
ׄ𓍢
ׄ
تن دادن به شرایط و مسائل ناسازگار با افکار باعث ایجاد نزاعی درونی با خود و تن ندادن به آن، سرچشمه‌ی شکل گیری نزاعی بیرونی با دیگران است. انگار زندگی چیزی جز نزاعی همیشگی و پایان ناپذیر نیست.
ׄ𓍢
ׄ
نه فقط حکمت آقای ارسطو، ای کاش دوست داشتن نیز همانند آب می‌بود که چون از یک ظرف لبریز گردد، بتواند به ظرف خالی دیگری ریخته شود تا هر دو به اندازه یکدیگر بهره‌مند شوند.
ׄ𓍢
ׄ
- و خب همین که آرزوها جسم ندارند اتفاق خوبی بنظر می‌رسد. تصور کن که جسم داشتند، فکر می‌کنی با این شمار روزانه مرگ آنان، تمام جنگل‌های دنیا کفاف تابوت چند روزشان را می‌داد؟ -
ׄ𓍢
ׄ
زمانی احساس می‌کردم که فهمیده نمی‌شوم اما حالا تصور می‌کنم اصلا شنیده نمی‌شوم. هرچه می‌گذرد، بیشتر به این فکر می‌کنم که شاید من از درون یک آکواریوم با دیگران سخن می‌گویم.
ׄ𓍢
