ׄ
گذشته‌ام را در ذهن مرور می‌کنم، امروزم را می‌نگرم، آینده‌ام را متصور می‌شوم و از خودم می‌پرسم: دلم را به چه چیز این زندگی خوش کرده‌ام؟ از آن دویدن‌های مداوم به دنبال خوشبختی، چه چیز به جز نفس‌نفس زدن‌ها و بی‌خوابی‌ها عایدم شد؟
ׄ𓍢
ׄ
هرگز تصور نمی‌کردم که نداشتن شخصی برای حرف زدن تا این اندازه غم انگیز باشد. دلم می‌خواهد با تک تک آدم‌ها حرف بزنم، قبل از اینکه سینه‌ام را پاره کنم.
ׄ𓍢
ׄ
کسی نخواهد دانست که زیر هجوم افکار، چگونه هر تکه‌ام به گوشه‌ای از این اتاق افتاد و صبح بی‌آنکه همراهی داشته باشم، خود را با زجر جمع کردم و ادامه دادم.
ׄ𓍢
ׄ
دلم می‌خواهد چشم‌هایم را ببندم و از نقطه‌ای بلند سقوط کنم. احساس می‌کنم توان ادامه دادن ندارم و حتی اگر هم داشته باشم، میل به دوام آوردن و ادامه دادن ندارم.
ׄ𓍢
ׄ
و حالا می‌بینم تمام رشته‌هایی که برای زندگی‌ام بافته بودم، در هم تنیده و دچار گره‌های کور شده است. برای کسی که ثمره‌ی تلاش‌هایش گره‌های محکم و کوری باشد، چه امیدی به کوشش دوباره باقی می‌ماند؟
ׄ𓍢
