در دفتر یادداشت های شبانه اش نوشته بود: زندگی در محاصره ی کسانی که جملات و کلماتشان را بی پروا و بدون آنکه بدانند ممکن است شنونده سالها در فضای غبارآلود و زجرآور آن کلمات و جملات منجمد شود و درد بکشد بر زبان می رانند، چیزی کم از خودکشی روزانه ندارد.𓍢
ׄ
پرسید: در این شب‌های عمیق، طولانی و ناامید کننده به چه چیز می‌توان امیدوار بود؟
گفتم: اینکه هیچ شبی تا ابد ادامه نخواهد یافت و هرقدر هم دیر، از پس آن روشنی طلوع خورشید خواهد رسید.
ׄ𓍢
