ׄ
پرسید: در این شب‌های عمیق، طولانی و ناامید کننده به چه چیز می‌توان امیدوار بود؟
گفتم: اینکه هیچ شبی تا ابد ادامه نخواهد یافت و هرقدر هم دیر، از پس آن روشنی طلوع خورشید خواهد رسید.
ׄ𓍢
ׄ
آدمی ناگهان با خودش می‌اندیشد که چقدر در طول زندگی بخاطر نداشتن کسی برای پناه بردن، افسوس خورده و رنج کشیده است. به راستی که اندوه بی‌پناهی، سخت استخوان‌سوز است.
ׄ𓍢
ׄ
می‌خواهم تمرکز کنم و نمی‌توانم. می‌خواهم تصمیم بگیرم و نمی‌توانم. می‌خواهم آرامش داشته باشم و نمی‌توانم. می‌خواهم خوشحال باشم و نمی‌توانم. تنها بخش ذهن و روحم که درست و دقیق کار می‌کند، به یاد آوردن رنج‌های گذشته است.
ׄ𓍢
