♪✎ௐ
یه تیکه از وجود من تا همیشه برگشتن به معرّق و سفال و کاشی‌‌های شکسته رو می‌خواد. عدد سال‌هایی که سر انگشت‌هام به تیزی ارّه، به زبری چوب، به خنکی گل رس نخورده رو می‌شمارم و باورم نمی‌شه که آدمی چقدر زیاد می‌تونه از حدود رویاهاش دور بمونه. که بپذیره تا همیشه قراره دستش به دست نرم رویاهاش نرسه.
≌움⁜
