دوباره زورم نمیرسه به سنگینیِ روزها. دوباره هیولای زشتِ تاریکی بهم حمله کرده. یهو انگار دوباره شش سالمه. یهو انگار دوباره نمیتونم خودم رو کنترل کنم و می‌خوام بلند گریه کنم. یهو انگار دوباره تو کوچه خودمون گم شدم و زنگ خونه مون رو بلد نیستم. یهو انگار دوباره شماره تلفنی رو ندارم که بیاد دنبالم. یهو انگار دستم نمیرسه به اون کابینت بالایی و لیوانم اونجاست. یهو انگار دنبال بازیم میگردم و تاسش نیست. یهو دوباره عروسکم رو جا میذارم تو مغازه‌ی اون آقا بداخلاقه. یهو دوباره قیمه می‌ریزه رو اون لباسی که دوستش دارم. دوباره لنگه جورابم نیست، دوباره کفشام تا به تاست، دوباره بلد نیستم موهامو ببافم، دوباره لاک زدم و کل انگشتم لاکیه، دوباره کتابم پاره شده، ناهار مدرسه‌م یادم رفته، گل‌سرم رو بچه تخس همسایه برداشته، دوستم زنگ تفریح بی من رفته، دوباره.. یهو.. یهو.. من دوباره شش سالمه و قدم، به قدِ این دنیا نمیرسه..!◇⇍⚲
