می‌توانستی من را مداوا کنی، باور کن به گونه‌ای می‌توانستی کلماتی که از دهانت بیرون می‌آیند را با مرهم عجین کنی که حتی از یاد ببرم اسم و رسمم را، اما شاید می‌خواستی آنقدر سرگرمِ سردرد هایِ خودم باشم که به هنگامِ رفتنت چیزی را احساس نکنم اما نمی‌دانستی که من با وجودِ تمامِ دردهایم باز به امیدِ حضورت سرِپا مانده بودم.☼
