⇔…❋
همین هم درد داشت که حقیقتِ پنهانِ شده‌یِ پشتِ این محبت هایت را می‌دانستم، تو و حتی همه تا زمانی مانندِ شمع به دورم می‌سوختید که برایتان پشتِ این آتش ها گلستان داشته باشم، اگر کمک می‌کردم و اگر مرهمی بودم برایِ دردهایتان مرا سفت و محکم مانندِ شیء با ارزشی در آغوشتان می‌گرفتید و اگر هم کاری از دستم بر نمی‌آمد مرا کنار می‌گذاشتید، من برایِ این هم غمگینم.
⇢⚼▥
⇔…❋
دروغ بود، من تا دقایقِ پایانیِ شومِ زندگیم هم امید داشتم، حتی در آن لحظه که چاقویِ افسوس هایِ ناگوار بیخِ گلویم، خونِ رگ هایم را منجمد می‌کرد، حتی آن لحظه که می‌دانستم دیگر اگر جانِ خودم را هم وسط بگذارم تاثیر گذار نیست، امیدواری را محکم بغل کرده و بودم و به ریشِ غم و غمهایِ بیشتر می‌خندیدم، حقیقت این بود که هرچه به سرمان می‌آمد از این امید و امیدواری هایِ دروغ بود.
⇢⚼▥
⇔…❋
همین هم خوب بود که گه‌گاهی سراغم را می‌گرفتی و احساساتی را که سال هایِ سال دورانداخته بودم، بیدار می‌کردی. گاهی اوقات عاجز می‌ماندم از اینکه چرا هیچگاه نمی‌توانم خوشحال باشم یا حتی غمگین، انسان باید متحمل چه چیزهایی شود که دیگر سرد و گرم و تلخ و شیرین را نچشد؟! حتما باید چیزی فراتر از مرگ باشد، چیزی مانند زندگی کردن در عینِ مردن.
⇢⚼▥
