⇔…❋
دروغ بود، من تا دقایقِ پایانیِ شومِ زندگیم هم امید داشتم، حتی در آن لحظه که چاقویِ افسوس هایِ ناگوار بیخِ گلویم، خونِ رگ هایم را منجمد می‌کرد، حتی آن لحظه که می‌دانستم دیگر اگر جانِ خودم را هم وسط بگذارم تاثیر گذار نیست، امیدواری را محکم بغل کرده و بودم و به ریشِ غم و غمهایِ بیشتر می‌خندیدم، حقیقت این بود که هرچه به سرمان می‌آمد از این امید و امیدواری هایِ دروغ بود.
⇢⚼▥
⇔…❋
همین هم خوب بود که گه‌گاهی سراغم را می‌گرفتی و احساساتی را که سال هایِ سال دورانداخته بودم، بیدار می‌کردی. گاهی اوقات عاجز می‌ماندم از اینکه چرا هیچگاه نمی‌توانم خوشحال باشم یا حتی غمگین، انسان باید متحمل چه چیزهایی شود که دیگر سرد و گرم و تلخ و شیرین را نچشد؟! حتما باید چیزی فراتر از مرگ باشد، چیزی مانند زندگی کردن در عینِ مردن.
⇢⚼▥