⇔…❋
شکل و سر و رویِ غم هایم تغییر کرده بودند، یعنی دیگر اگر می‌توانستم از آنها برایت بگویم هم نمیخواستم این کار را بکنم، سنگین بودند و غیرِ قابلِ تحمل.
مغرور بودم به اینکه حتی اگر خروار ها مشقت بر سرم آوار شوند تو را دارم تا در کنار هم از آنها بگذریم اما تا کجا؟! همین حالا هم در زیر سایه و پناه تو بود که این لحظه های طاقت فرسا را دوام اورده‌ام.
⇢⚼▥
⇔…❋
این را به خاطر بسپار؛ درست بود که هیچ چیزِ درخوری برای ارائه پیش رویت نداشتم اما تو برایم پر کننده‌ی تمامِ فقدان هایِ در زندگیم بودی، شبیه به همان متن هایِ هزاران بار نوشته شده‌ای که هیچ لغت یا حرفی تهی بودنش را پر نمی‌کند اما باز هم نمیتوانی از آن دل بکنی، یا همان سرمنشا تمامیِ مشکلاتِ در زندگی هستی که تا خرتناق در انها فرو رفته‌ام اما تو خواستنیِ ترین خواسته‌ی ناممکن بودی!
⇢⚼▥