⇔…❋
سردرگرمم میانِ این حجم از درماندگی هایِ آوار شده بر سر و رویم، گلویم را آدمکِ زشته غم و غصه با چنگ هایش میشکافد، آسمانِ تیره و تار شده از درد و بدبختی شلاقِ بی رحمِ بد شگونی هایش را بر سرِ بدنِ بی جانم بی امان فرود میآورد، عجب آواره خانهایست اینجا، عجب.
⇢⚼▥
