⇔…❋
خودم را هم دیگر باور نداشتم، انسان آنقدر ناچیز و پست است که می‌تواند به‌‌خاطرِ کمی خوشبخت تر بودن یا اندکی خوشیِ پوشالی وجودش را ذره ذره بسوزاند یا بفروشد.او از من، من از دیگری و دیگری از بقیه می‌کَند تا به آنچه می‌خواهد برسد و این وسط من قربانیِ همین خواسته ها شده بودم. من چیزهایی را از کسانی دیدم که ای کاش کور می‌شدم و آنها را آن هم در این حالت ها نمی‌دیدم.
⇢⚼▥
⇔…❋
هرچیزی که فکر می‌کردم ارزشِ جنگیدن دارد، پشیزی ارزش نداشت.کسی که فکر می‌کردم بودنش کنارم مایه‌یِ مباهات است و داشتنش آبِ پاکی می‌ریخت بر رویِ تمامِ شور بختی‌هایم، برعکس می‌شد و دردی می‌شد اضافه بر درد هایِ دیگرم.هرجایی که می‌نشستم تا نفسی تازه کنم و کمی از مشکلاتم فارغ شوم، غمی جدید لنگان لنگان خودش را به من می‌رساند. این زندگی به من ثابت کرده بود که هیچ چیز هیچوقت آنطور نیست که نشان می‌دهد و همه‌چیز از دور به‌درد بخور است و از نزدیک زشت است و نا تحمل کردنی.
⇢⚼▥