⇔…❋
کسی جز خودم از احوالاتِ بدم خبری نداشت، یعنی خودم نمی‌خواستم نقابم را بردارم، اگر کمی ضعف نشان می‌دادم باید از اولِ اولش همان جایی که تمامِ این بدبختی ها شروع شده بود را بازگو می‌کردم و این خارج از توانِ من بود.این روزها هرچه کمتر در معرضِ گفتگو هایِ نمایشی قرار می‌گرفتم بیشتر به نفعم بود کمِ کمش لااقل از تظاهر کردن به دور بودم.
⇢⚼▥
⇔…❋
واقعا رفته بودی؟!
حضورِ مداوم و پشتِ سرِ همت در جایِ جایِ این دنیا پررنگ بود، می‌دانی دیده می‌شدی اما انگار چشمانم اشتباه می‌دیدنت، بویِ آن پیراهنِ سفید تمامِ احساسات، بود و نبودم را قلقلک می‌داد اما اثری از خودِ واقعیت؟! نه نبود گویی از اول چیزی به اسمِ تو وجود نداشت!
گرمایِ دستانت رویِ سرم را احساس می‌کردم و به مانندِ دیوانه‌ای لبخند می‌زدم دلخوش به بودنت، اما امان از سردیِ بعدش که خونِ در رگ هایم را منجمد می‌کرد.من تو را هنوز هم به ظاهر کنارم دارم، من هنوز هم یادت را زندگی می‌کنم، هنوز هم.
⇢⚼▥
⇔…❋
نمی‌دانم چه چیزی در زندگیم برایشان جالب بود که در آن سرک می‌کشیدند و حتی گاهی اوقات مانندِ کودکی تشویقم می‌کردند تا برایشان حالم را بازگو کنم، اگرِ خودِ واقعیم را می‌خواستم نشان بدهم باید بار و بندیلم را جمع می‌کردم و از کنارشان فرسنگ ها دور می‌شدم، پیدا کردنِ خوشحالی در چهره‌ام مانندِ پیدا کردنِ یک سوزن میانِ انبارِ کاه بود و تنها چیزی که از فراوانیش می‌توانستی خیرات کنی غم و بدبختی و تباهی بود.
⇢⚼▥