⇔…❋
هر جور که حسابش می‌کردم با این حجم از درد و بدبختی و فلاکت باید من هم از بین می‌رفتم و تبدیل می‌شدم به یک خاطره‌یِ زشت، این همه زنده ماندن و نابود نشدن زیرِ بارِ سنگینِ زندگی برایم عجیب بود، چگونه توانسته بودم این همه مدت آن هم تنهایی دوام بیاورم و حتی یک نفر هم نباشد که خیالم از بابتِ بودنش راحت بماند؟
⇢⚼▥
