⇔…❋
عادلانه نبود، درواقع یک جایِ کار خیلی بد می‌لنگید، چگونه می‌شد هر سنگی که از آسمان پرتاب می‌شد صاف بیاید و رویِ سرِ ما خراب شود.قلب هایمان از شدتِ سنگینی این بدبختی ها و چشمهایمان از شدتِ شوریِ اشک ها آرام و قرار نداشتند یعنی کسی نمی‌فهمید که جنسمان از آهن نیست و زیر بارِ این همه غم و افسردگی بلاخره یک جا کم می‌آوریم و نابود می‌شویم؟
⇢⚼▥
