⇔…❋
عادلانه نبود، درواقع یک جایِ کار خیلی بد می‌لنگید، چگونه می‌شد هر سنگی که از آسمان پرتاب می‌شد صاف بیاید و رویِ سرِ ما خراب شود.قلب هایمان از شدتِ سنگینی این بدبختی ها و چشمهایمان از شدتِ شوریِ اشک ها آرام و قرار نداشتند یعنی کسی نمی‌فهمید که جنسمان از آهن نیست و زیر بارِ این همه غم و افسردگی بلاخره یک جا کم می‌آوریم و نابود می‌شویم؟
⇢⚼▥
⇔…❋
از یاد برده‌ام، راستی رنگِ چشمانت چه بود؟
می‌دانی در هر ثانیه از این زندگیِ مضحک تصویری مه آلود از آنها ذهنم را خط خطی می‌کند نه اینکه خودم بخواهم، نه هربار که چشم می‌بندم تصویرشان جلویِ دیدم نقش می‌بندد و هربار هم که چشم باز می‌کنم روبه‌رویم هستند، عجیب است اما با این حال رنگشان را به خاطر ندارم.
⇢⚼▥