⇔…❋
نمی‌دانم چه کار کنم، کریه گنم، لبخند بزنم، از شادی قهقه بزنم، آنقدر گریه کنم که تمام شوم، بنشینم و هیچ کاری انجام ندهم، راه بروم و راه بروم تا یک جا بلاخره گم شوم و دیگر پیدایم نشود، هیچ کدام از این کارها دیگر به دردم نمی‌خورد، دیگر چیزی نه تنها نمی‌تواند خوشحالم کند بلکه دیگر غمگین هم نمی‌شوم.
⇢⚼▥
⇔…❋
دستِ کم یک جا بلاخره باید کمی امید یا چه می‌دانم کورسویِ امیدی برایِ ادامه می‌دیدم اما دریغ از هیچ چیزی، دست به هرچیزی می‌زدم سرتاپایش پر از بدبختی و فلاکت می‌شد، به هر کس که نزدیک می‌شدم سایه‌یِ شومِ سرنوشتِ من رویِ او نیز لنگر می‌انداخت و من مانده بودم که این همه نگون بختی برایِ یک آدم عادلانه بود؟
⇢⚼▥