باور کن اگر از گوشه‌ای تماشاگرِ زندگیم می‌بودی، خمپاره های غمی که به تنم اصابت می‌کردند را می‌دیدی و می‌دانستی که خداوند از همان اول بندِ نافم را با غم بریده، اینگونه نگاهم نمی‌کردی، دنیایم برهنه تر از آن چیزی است که می‌بینی نه دوستی نه آشنایی اگر برایم مقدور می‌بود آنقدر دور می‌رفتم که حتی خودم هم خودم را پیدا نکنم، اگر تنها کمی من را می‌فهمیدی درک می‌کردی و اینگونه به چشمِ یک قالتاق نگاهت را رویم نمی‌چرخاندی.
♙☷⛋
