به گونه‌ای از خودم بیزارم، به گونه‌ای از تو، آنها و شما بیزارم، که نه می‌خواهم دلیلِ این تنگیِ دل را بپرسید، نه می‌خواهم وفادارانه کنارم بمانید، نه می‌خواهم خودم را کنار خودم ببینم، و نه حتی زندگی را می‌خواهم، تنها چاره‌یِ من تنهایی است، آنقدر تنها که صدایِ نفس هایم هم مزاحم نشوند.
↛↾↫
چه کسی گفته است که جایش خالیست؟
کذب است، جایی وسطِ سینه‌ام یادش آنقدر سنگینی می‌کند که هنوزهم با گذشت این همه زمان بویش را از هزار کیلومتری می‌شناسم، چشمانش، امان از چشمانش که تا همین الان هم مرا از هرچه درموردِ اوست خلعِ سلاح می‌کند، دروغ است او هنوز هم در من زنده است اگرچه دیگر نیست.