♺♗⛢
از این زندگیِ فلاکت بار برایِ که بگویم، هرکجا که می‌نشینم و می‌خواهم سفره‌یِ دلم را باز کنم به خیالِ خودشان دلداریم می‌دهند و شروع می‌کنند به توصیف کردنِ اوضاعِ نکبت بار ترِ خودشان، آنقدر از بی چارگی هایشان برایم می‌گویند که تمامِ بدبختی هایم را فراموش می‌کنم و با وجودِ تمامِ کمک هایی که لازم دارم شروع می‌کنم به دلداری دادن، روزگارِ عجیبی شده است.
↛↾↫
♺♗⛢
اگر بخواهیم از هر زاویه‌ای به قضیه نگاه کنیم، من هم انسان بودم، گاهی از سرِ ناتوانی گریه سر می‌دهم و گاهی از شدتِ خشم زمین و زمان را به جانِ هم می‌اندازم، اگر می‌توانستم و در توانم بود هیچکدام از این کارها را نمی‌کردم تا دلت را نرنجانم اما افسوس که من هم یک انسانم.
↛↾↫
♺♗⛢
دیگر اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم کاری از پیش ببرم،تواناییِ انجامِ هیچ کاری را در خود نمی‌دیدم، حتی به هنگامِ گریه هم اشکی نبود و هیچگاه از حریمِ چشمانم عبور نمی‌کردند،اگر لبخندی هرچند ناچیز هم بود آنقدر ریز و کوچک بود که حتی با ذره‌بین هم دیده نمی‌شد، بدنِ کرخت و بی جانم حتی زحمتی به خود نمی‌داد تا کمی از حالتِ خشک شده‌اش بیرون بیاید بلکه از شدتِ این همه بی حوصلگی و درد کم شود.
↛↾↫
