♺♗⛢
هرکاری که فکرش را بکنی کردم، خودم را خار و خفیف کردم، خون گریه کردم، نالان و گریان التماس کردم، اما تقصیر نه از من بود نه از او، هوایِ رفتن در سرش بود، فکرش جاهایِ بالاتری بود، اگر آن وسط خودم را هم با یک چاقو قربانی می‌کردم، از رویِ خونم رد می‌شد و می‌رفت، رفتنی را باید اجازه داد تا برود، تو اگر می‌خواهی گلویت را جر بده و فریاد بزن که نرو، کسی را که میلِ نماندن دارد با این چیز ها نمی‌شود نگه داشت.
↛↾↫
